kuzenlerimden biri 6 sene önce evlendi. eş durumundan izmit'e yerleşti, istediği gibi bi iş bulamayınca da ev hanımı kariyeri başladı. canı o kadar sıkılıyordu ki, kendini temizliğe verdi. her allahın günü ev süpür, toz al, fayansları ov vs... "evde tozun zerresini bulamazsınız heheheheh" diyerek anlatırdı, çok gülerdim. bi seyahat dönüşü ona uğramıştım, yemek yaparken ocaktaki uzaylı dokunuşu dikkatimi çekti. hani bizim dünyayı kurtaran adam'ın uzay gemisinde ileri teknoloji ürünü her şey alüminyum folyo kaplıydı ya, onun gibi.
ocağın gaz çıkış yerini kamufle etmek ve gazın her noktadan eşit dağılımını sağlamak amaçlı o 2 cm falan yüksekliğe sahip gri görünümlü aparat, folyo kaplanmıştı. bu ne len, soruma tipik ev hanımı ciddiyetiyle "her yemekten sonra sil ovala, süngerle çıkmıyor, tel tarafıyla ovunca da çiziliyor abla. ben de bununla kapladım, kirlendikçe atıyorum." diye cevap verdi. la havleeeee, deyip gülmüştüm. ocağın orası nasıl kirlenir ki? tamam, etrafa sıçrar, ne bileyim taşar her yere akar ama o parçayı zaten tepesine takılan yassı şapkalar korumuyor mu be? bu neden üzerine bu kadar kafa yorulacak bi konu haline gelmiş ki? ya da benim aklıma nerden geldi? çünkü, temizliğe, kafa çekmeye gitmeden önce kaldığım yerden devam ettim efendim, yani mutfaktan.
sabah yazımı düzelttikten sonra mutfağa geçip ocaktaki kirlere saldırdım. ocaktaki kirler dediysem, öyle hafife alınacak gibi değil. malumunuz, 8 haziran itibariylen boşanma kararı alıp uygulamaya geçtik. ondan önce de 1,5 ayı aşkın tadilat eziyeti, ben silip arkamı döndükçe batan eşyalardan bıkıp bezlerle deterjanları tatile yollamıştım. nerden baksan 3 aydır ocağa dokunulmamış! aman allahım! ben pis değil dağınığım, savunmam boşa çıktı. evet, pisim! oh be, rahatladım valla. pisim efendim, sevmiyorum elimi acaip acaip kaygan ya da pütürük hisler veren maddelere sürmeyi, eldivenle de iş yapamıyorum var mı itirazı olan? ayrıca ocak benim değil mi kardeşim, kime ne? pisim ulan, ne olacakmış?
neyse, uzun bi aradan sonra bu akşam ilk defa yemek yapacağım ve kendi sağlığımı şu aralar yeterince bozduğumdan, fazlasına ihtiyacım olmadığına ilaveten annesiyle babasının can güvenliğini düşünerek ocağı temizlemeye karar verdim. karşısına geçip şöyle bi baktım, kirler de bana baktı. pis pis sırıtıp gözkırparak, başparmaklarıyla işaret parmaklarını birleştirip cücük yaptılar bi de! o an farkettim ki bu bi temizlik savaşından ziyade kan davası ve büyükşehir bebesi, iyi aile evladı cif bu işi temizleyemez. lavabonun altındaki dolabı açtım, işte smith wesson'dan sonraki en mukaddes icat karşımda hazırol vaziyetinde bekliyor: domestos!
derya baykal'a yazıcam, güzin aplama, sonraaa sonraaa... şeye, seda sayan'a ayrıca cırtçı ayşe teyze'ye... bunu tüm kadınlar duysun, bilsin. ellerinizde o vıcık acaip hissi ve işlemin bitişinin üzerinden saatler geçtiği halde çıkmayan kokusunu bırakıyor ama, ocak namusu temizlendiği için mutlu, adeta ışıldıyor. anti-hijyen ortamda yemek yapıp vicdan azabı çekmeyeceğim için ben de çok mutluyum. ayrıca
ne ayrıca ne? gene esmiş aklıma bi şey ve unutulmuş. ben ne yapacağım bu hafızayla ya... hayır o kadar da balık yiyorum, nereme giriyo fosfor? hani icraat? yok!