17.07.2009

keşke hep yabani kalsaydın,

dedi abim saçlarımı okşarken.

saçlarım iki örgü, iki inatçı tutam, çenemin yanlarından sarkarken...

"keşke hep yabani kalsaydın" dedi abim, kafam hafiften güzelken. "senin hiçbir şeye ihtiyacın yok, sen yabanisin ama onlardan değilsin, unutma!" diye ekledi. "biliyorum" dedim, o anlamamıştı ama ben de unutmamıştım. yabaniydim.

yarın büyük gün, final maçı. annesi-babası-o eve gelecek, onun kendi başına toplamaktan aciz olduğu eşyaları almaya.

evi süpürdüm bugün, salonun kapısının eşiğinden başlayarak bir duvarın öbür duvarla birleştiği köşeye kadar uzanan bitki sineği cesetleri vadisi'ni süpürdüm. bir gören olsa sanacaktı ki toplu mezar, sinek soykırımı yapılmış! bilmeyeceklerdi ki, benim duygularım o yatan küçük kara şeyler. "pis" deyip geçeceklerdi. pis değilim oysa, sadece duygularımı süpüremeyecek kadar yorgun ve bir o kadar isteksizim. değil mi ki yok olacaklar bir süre sonra, 3 tel saçı kalan kel adam fıkrası misali, "bırak" demiştim, "dağınık kalsın!" yine de süpürdüm.

"arkamdan konuşmasınlar" dedim, süpürdüm işten dönüşte. konuşsalar kaç yazar ya... halam kızdıkça söylenirdi hep, arkamdan konuşan arkamı yesin, diye. ben yine de konuşmasınlar istedim. unutulmak istediğimden hep bu temizlik sevdası. unutulmak ve rahat bırakılmak istediğimden. arkam da bende kalsın, önüm de. yüzüme söylenemeyen hain planlar değil mi bugünkü çalkantılı ruh halimin sebebi? düşünülmeyeyim gayrı, konuşulmayayım, unutulayım da hiç olmamış oluvereyim ben.

bi gidin be!.. 2 aydır uyumadım, bu gece horlamak istiyorum!


BU SABAH, 06:39
gece bi gözüm sağa bi gözüm sola bakarken, kaydet yerine yayınla butonuna bastım yanlışlıkla. nasıl becerebildiğimi halen merak etmekteyim. tam kendi kendime, aaaamaaaaaaaannnnn, derken de elektrik kesilmesin mi! zifiri karanlıkta el yordamı salona gidip, çantamı bulup, içinden çakmak çıkardım, sehpanın üstündeki mumlardan birini yakıp odama geçtim. yazı da böyle kaldı tabi. uyanır uyanmaz geldim, odanın ışığı açık kalmış, ne hikmetse elektrik geldiğinde pc de açılmış. neyse, oturdum yazımın başına, yaklaşık 15 dakikadır düşünüyorum, lafı nereye bağlayacaktım diye düşün düşün... yok arkadaş. artık neye kızdıysam o saatte ve o kafayla... kaldı böyle.
hadi hepimize iyi günler.