5.11.2009

fırrrkkk fırrrkk...

burnumu çekerek döndüm sayfama. geçen hafta abimin 3 gün tatilinden faydalanmak üzere yayılma davetine icabet ettim ve evlerini istila ettim. oradayken istanbul'dan bi arkadaşım aradı. sağolsunlar, beni çok özlemişler, cts de doğum gününü kutlamak için küçük bi parti organize etmişler ve mutlaka orada olmam lazımmış :) sana uçak bileti alıyorum, atlayıp geliyorsun, her şey bana ait, sadece gel ve eğlenmene bak, diyerek beni havalara uçurdu. uçak bileti masrafına kıyamadım, uzun pazarlıklar neticesinde otobüste anlaştık ve cuma gece 2 de yola koyuldum.
sevgili sırt çantama ne sokuştursam diye dolabın karşısında şaşkın şaşkın bakınırken tekrar aradı, hava muhalefeti hakkında bilgi verdi. gece giymek için 3 alternatif seçtim, diş fırçam ıvırım zıvırım derken aklıma şal ve bere geldi. yok canım, o kadar da değil... dedim ama, ne olur ne olmaz diyerek aldım. boşuna yük ettim bunları homurdanmalarım sabah 7 de istanbul'a yağmur ve fırtına eşliğinde indiğim an kesildi. o nasıl bi havaydı yarabbim, daha kasım gelmemişti ki!
manimanyak barbaros bulvarındaki nilüfer'in önünden beni aldığında aklımda sadece sıcak bi yere girip uyumak vardı. netekim eve kendimizi zor attık ve saatlerce hor hor hor. akşam çıkıp pasta aldık, bagaja atıp eve döndük. yavaş yavaş toplandık, o arada ben yine dızzz. yaşlanıyorum galiba, yolda pek uyuyamadım ve sersemliğim ertesi gün boyunca sürdü, allah sonumu hayretsin. neyse, kıçımda pireler uçarken manimanyakcığım yemek hazırlamış, kalktım, şamata gürültü yedik, süslenme faslı başladı. oyçokluğuyla saçlarımı toplamama karar verdiler, topladım. banyoda makyaj yaparken fotoğraf çekmeye başladık, gece boyunca devam ettik. ilk durağımız geniş bi salon ve kocaman masalı sakin bi yerdi. en azından biz gidene kadar sakindi diyelim. sonraki mekan için biraz endişelerimiz vardı çünkü benim orada sabıkam var! bikaç ay önce kapıdaki kocaadamla kavga ettim de.
neymiş efendim, kadınları almıyorlarmış! yok ya! dün gece de girdim, içerde benden başka kaç kadın vardı, şimdi niye almıyorsunuz, ayrımcılık bu vs vs... derken adamla birbirimize girdik. gayler rahatsız oluyormuş efendim, hadi ordan. asılmam etmem, yiyecek de değilim ya kardeşim, ne rahatsız olacaklar benden? al bu çocuklara sor, benden rahatsız oluyor musunuz? yoo... ee, sana ne? neymiş, limiti 5 kadınmış, hastir len! hava atacak, kastıracak, egosu yeterince tatmin olduğunda da, tamam hadi bu defalık gir, diyecek. hey yavrum, sen bendeki doğuştan gelen şirretliğin ne menem bi bok olduğunu bilmiyorsun tabi... netekim 5 yerden cazgırlık yaparak kocaadamı yorduk, en son mustafa carladı carladı ve, yürü kız içeri sen de, diye kolumdan çekip beni bara soktu. o gece bizimkilerden biri az bi şey olay çıkardı, başımıza bi dolu bodyguard üşüştü, tabi kocaadam da. ben de bi elim belimde, öbürünü havada sallayarak, beni almıyordun içeri bak kimler olay çıkarıyor gördün mü, diyerek adamı iyice sinir ettim.
neyse efendim, girişte bi kavga daha etmeyelim diye, pasta almaya çıktığımızda kocaadama telefon edip haber verdik. yine de tedirginim tabi, kutlama gecesi neden ağzımızın tadı kaçsın değil mi? canım aradan o kadar zaman geçti, saçım farklı, makyaj var zaten tanımaz bile, falan diye konuşa konuşa gittik. bu arada pastadan kocaadam ve saz heyeti için bikaç dilim ayırıp paketletmiştik, girişte çocuklardan biri paketi verdi, ben de başımla hafif bi selam verip en hanımefendi halimle yürümeye başladım. o sırada arkadan bi ses:
- ee, bu akşam kavga etmeyecek misiniz? muhahahah!..
biz aramızda anlaşmışız kardeşim, sana ne! diye tırnaklarımı gösterecektim ki, hiiiç sesimi çıkarmadan yoluma devam ettim çünkü kocaadam da kahkaha attı, hazır ortam şenlenmişken pislik yapmayayım dedim, girdim içeri.
cts dolayısıyla çok kalabalıktı, adım atacak yer yok desem yalan olmaz. çok şükür o kalabalığa. bahçeye yürümek biraz daha kolay olsaydı, daha çok çıkardım ve kesin zatüre falan olurdum. 2 sigara molası neticesinde sadece burun akıtıp öksürtecek kadar üşüttüm.
geçen gidişimde bi midyecinin tezgahını komple yemiştik, yine ona gidelim dedik. ben bütün gece midye hayalleriyle içip dans ederken, doğum günü çocuğu yorulup biraz da sarhoş olunca hevesim kursağımda kaldı, boyunumuzu büküp eve döndük.
pazarın büyük kısmını da uyuyarak ve tembellik ederek geçirdik. akşamüstü 5 gibi zor bela sevgili e ile buluştum. yine yağmur yağmur yağmur... olsun ulen, ne olursa olsun seviyorum ben bu istanbul'u. kendimi ait hissettiğim tek şehir o, gerçek aşkım, en sevgilim... bekle beni istanbul, az kaldı.
pzt sabah 7de evden çıktık, beşiktaş'tan motorla üsküdar'a geçtim. efe tur ofisinden izmit biletimi aldım, ankara'ya hangi saatlerde sefer olduğunu sordum ve cinnet dakikalarım başladı. bu efe tur mafya olmuş arkadaşlar! bana uygun olan tek saatinde 3 numara ve bilmemkaç numara boştu. bilmemkaç numara en arka ve koridordu, 3 numara en ön ve koridor. ben hep ortalarda ve cam kenarında giderim, hatta arkaya yakın bile olabilir ama cam kenarı şart. önlerde hep çok konuşan yaşlı teyzeler oturur, kafamı kitabıma da gömsem konuşur, anlatır, torunlarının fotoğrafını gösterir, evli misin diye sorar... özetle, ömrümü yer. neyse, başka firmalara sorayım dedim ve maratona başladım. servisin gelmesine 15 dakika var, mutlaka bi firmadan bilet bulurum değil mi? bok bulurum!
ilk hedef bikaç kapı ilerdeki kamil keçi, aa kapı kilitli! neyse, şurada nilüfer var, hay allah izmit-ankara çalışmıyorlarmış. pamukkale, ne, izmit'e girmiyor mu? ayyy, servis gelmek üzere geri koş!
istikamet harem, canım dünya kadar firma var, elbet biri gider. hah, izmit seyahat. nasıl? izmit seyahat izmit'ten ankara'ya gitmiyor mu? siz niye meydanı bu kadar boş bırakıyorsunuz, ben şimdi ankara'ya gitmek için illa efe tur'a mı gitmek zorundayım yani? metro da mı gidiyor? e iyi de ben metro'yla kavgalıyım, 4 senedir yazıhanesinin önünden bile geçmemişimdir. tamam, kamil keçi nerdeydi, bi de onlara sorayım. ne? siz de mi?! gürkan mı? o nerede? sağa dönünce, en sonda.... aaa otobüs kalkmak üzere, koş koş! neyse, bi gideyim, bileti oradan hallederim artık.
- alooo, niloş, ben şimdi servisteyim, yolu tarif edince amca anlamadı sizin ev kaçıncı etap? hee, izmit'e geldim, teyzeme süpriz yapcam ses çıkarma. ne, yanında mı şu an?! neyse...
internetten bi fayda göremedim, terminalden ayarlarım deyip tekrar yola çıktım. azimliyim ama, ne olursa olsun efe tur ya da metro'ya gitmemeliyim. bu arada akşam fotoğraf dersim var, en geç 6da ankara'da olmalıyım ki yetişeyim, hay allah, mecbur gidicez galiba ya...
- ankaraaaaaa, ankaraaaaaaaa hemen kalkıyor ankaraaaaaa....
- hah, ankara, cam kenarı var mı?
- var abla ama arkada biraz.
- olsun olsun, saat kaçta?
- aslında geç kaldı, yağmur yüzünden trafik sıkışmış çok şanslısınız.
- (heee, sorma...)
kayseri firmasıymış, çok kalabalık değildi, oldukça rahat bi yolculuk geçirdim. bi süre sonra radyoyu duymamayı başardım, kitabımı bitirdim, biraz uyukladım ve işte, yine buradayım.
salı gününü yorgan altında termofor eşliğinde terleyip uyuyarak geçirdim. akşamüstü bi duş, koca bi kupa adaçayı (ııyk) tekrar yorgan altı, uyu uyu uyu... şimdi iyi gibiyim. sadece burnum akıyor, az da öksürük. bugün ilk işsizlik maaşımı aldım, güleyim mi ağlayayım mı bilemedim. sabunum bitmişti 3 market dolaşıp burnumu düşürecek gibi kokmayan bi sıvı sabun bulup aldım, haberlerde sıvı sabun yok satıyor demişlerdi de inanmamıştım. doğruymuş, geriye sadece hacımisi kokanlar falan kalmış. helal olsun domuzlara, müslüman geçinen şu memleketin insanına da korkudan bile olsa el yıkamayı öğrettiler ya, valla bravo.
hadin sağlıcakla diyeceğim ama, kiminle konuşsam şifayı kapmış. hadin fırk fırk diyeyim madem...
bu arada hasta olmak yerine niye şifayı kapmak deriz? şifa kapsak zımba gibi ayakta olurduk kardeşim, neden yorgan döşek yatıyoruz? hayret bi şey ya...

27.10.2009

şeker

ya da dilber hanım... güzelliği dillere destan gelinim dün gece oğlumun yanına uçmuş. evinde yas var, şimdilik sadece pıncır olayları anlamaya başlamış ama bikaç güne kadar e.t. ve fındık da özleyecekler ve arayacaklar.
böyle zamanlarda ne söylemek gerekir hiç bilemedim ben, elim kolum bağlandı kaldı. ama biliyorsun sevalim, seni çok iyi anlıyorum ve acını paylaşıyorum. sadece sabırlı ol, evde daha senden sevgi bekleyen 3 uşak var, aç ya da sevgisiz kaldıklarında yeni oturma eylemleri yapabilirler. evde oynamaya ve seni delirtmeye hazır 3 uşak var, bizimki gibi bomboş kalmadı hanenin içi. ve şeker... daha güzel gözlerinin içine bir kere bakamadan bende bile ne tatlı hatıralar bıraktı, hep güzelliği ve nazlı halleri düşünülecek ve tebessümle anılacak bir efsane o...
kendini üzmemeye çalış, iyi anılar katlanmayı kolaylaştırır. seni seviyorum ve yanındayım canım.

21.10.2009

denizden babam çıksa yerim ama hamsinin yeri başka



kurban bayramı için sinop planları dolu dizgin devam ediyor. seval'le fotoğraf çekmeye gideceğiz. sağolsunlar sinoplu arkadaşlar da şelaledir, fenerdir, rakıdır... planlara katkıda bulunuyorlar. bu sinoplular iyi hoşlar da, balık yemeyi beceremiyorlar yahu.

bizim kız malum, ağzına sürmüyor, balık yemeyen tek karadenizli olarak namı aldı yürüdü. memleketimizin en kuzey ucunun güzelliği bunları toptan sarhoş mu etmiş nedir, tanıdığım diğer hemşerilerinde de bi sorun var. geçen hafta sezonun ilk hamsisini yedik ankara temsilcileriyle beraber. 1 kilo hamsinin yanına, 1 koca leğen salata yaptım. saldırdık sofraya ama ne göreyim! o çıtır çıtır caanım hamsileri didikleyip didikleyip bıraktılar. yok kılçığıymış, yok kuyruğuymuş aman ayırayım derken hayvancıkların yarısı mundar oldu. sofraya kılçık tabağı koydukları an şüphelenmiştim zaten, ama bu kadarını beklemiyordum.

hamsi dediğin parmak kadar bi mucize, iyi de pişirirsen tut kuyruğundan at ağzına, değil mi? değilmiş. ben allahın ankaralısı geride izini bırakmadan hapur hupur götürürken, sinoplular bi de üstüne limon sıkıp o güzelim çıtırlığı da katlederek arkalarında sokak kedilerini bayram ettirecek miktarda atık bıraktılar. bu kıymetbilmezliği, memleketlerinde bol bulunmasının verdiği alışkanlığa bağlıyorum.

hamsi sezonu başladığında, bizim evde hemen her hafta yapılırdı. hatta özel günlerde anneme hamsili pilav siparişi verirdim. eskiden rahmetli ceviz'in doğum günü olan 17 nisanda mutlaka tavada yapılırdı. kokudan gözü dönen ceviz tabağına bir saldırırdı ki... ah tontonum ah!.. ocak ortalarında sular iyice soğuyup hamsi de gürbüzleştiğinde, benim o üşengeç ötesi babam mucizevi bi şekilde sabahın köründe kalkıp, güneş doğarken hale giderdi. hamsiyi getiren kamyondan kasayla alıp eve döndüğünde ailece mutfağa doluşur, birer yemelik paketler hazırlayıp, derin dondurucuya atar ve sıcak yaz günlerinde bahçede mangal keyfi için saklardık. balıkçılardaki hamsilerin eli yüzü düzgün olduğu günler geçerken, stoklara taarruz da başlardı. evden ayrıldığımdan beri bu seromoninin sadece yeme kısmına eşlik ediyorum, ne yalan söyleyeyim şikayetçi de değilim. mübarek bi kokuyor ki, o elleri 2 gün çamaşır suyunda kaynat anca çıkar...

balık aşkım sadece hamsiyle sınırlı değil, ama karadenizlilere sorarsak hamsi de balık değildir, hamsidir. hatta fotoğrafı aldığım şu adreste bi anket bile var. bakmaya üşenenler için buraya yapıştırayım.


Hamsi nedur?
- Bir mucize 44 54.3% (bu 44 kişiden biri de benim)
- Bir baluk 23 28.4%
- iki Baluk 6 7.4%
- Ayol, ben bilmem 3 3.7%

Oy kullananların sayısı : 81

İlk oylama : Pazartesi, 09 Ekim 2006 14:01
Son oylama : Çarşamba, 21 Ekim 2009 09:42


sitede hamsili tariflere, muhtelif fotoğraflara bakabilir ve hatta hamsi.com uzantılı mail adresi bile alabilirsiniz. kışın yaklaştığı şu günlerde herkesin bir göz atmasında fayda olacağı kanaatindeyim.

bayram değil seyran değil niye öptü beni eniştem hesabı, bu yazı nereden çıktı derseniz, bizimkilerden birinin babası dün gece kasayla hamsi yolladı, bu sabah aldıracaktı. kalktığımdan beri nasıl yesem hayalleri kurmaktayım, paylaşayım istedim.

herkese bol hamsili bi kış diliyorum, hadin sağlıcakla...

19.10.2009

totocuğum'u da kaybettik

uzun, çok uzun zaman önce
uzak, çok uzak bir şehirde
bir güzele kaptırdı gönlünü toto.
yakın, çok yakın olmayan yakın bir zamanda
topladı valizini
içine istanbul hasreti ve birkaç pantolonla
hatıralarını da alıp
koyuldu yola, sevgilisinin yanına.
düşe kalka geçen haftasonuna geldiler
araya usulüne uygun istemeler, nişanlar katıldı
cumartesi sabahı,
gerilim dorukta ve gözleri yaş içinde,
kuaföre teslim edildi kızımız ve iki nedimesi.
kısa sürede güldü yüzler, saçlar şekillendi,
şişmiş gözler makyajla kamufle edildi
ve lunaparkta albüm çekimiyle şenlendi dostlar.
siz hiç çarpışan otoda gelin&damat gördünüz mü?
ya da balerine binmiş, fırıl fırıl dönüp çığlıklar atan?
karşıyaka evlendirme dairesinde şip-şak nikahı müteakip
fransız kültür merkezinde şık bir kokteyl.
ilerleyen saatlerde
barlar sokağından, alkışlar arasında
ve hoplaya zıplaya geçen gelinimizin peşisıra
bir mekana dalış, küçük bir grupla eğlenmeye devam.
arada boşa basıp sağ ayak bileğini burkan baykuş'un
23:59 otobüsüne yetişme telaşı,
ankara'ya dönüş yolunda
aklında en net kalan görüntü
toto'nun gözlerindeki ışık...
bekarlık yanlısıyım, inkar yok
ilk zamanlar çok uyarıldı toto baykuş'u tarafından
dikkat et, bu kızın niyeti kötü
dikkat et, bak bu gidişle kafesleneceksin...
etmedi.
iyi de olmuş bakmayın, kendi başına bırakılacak adam değil bizimki
ve gelinimiz
o kadar tatlı, öyle ince ki
biliyorum şimdi, toto emin ellerde
bekarlar cephesi iyi bir neferini yitirdi ama
toto da, kızımız da çok şey kazandı.
hergünleri bayram olsun artık, gülüşleri albümlerde kalmasın
mutluluk piyangosu 17 ekimde tek çifte çıkmışsa
dilerim bizimkiler olsun (bencil baykuş demeyin, nasılsa kıyamaz mutluluk, diğerlerine de çıkar)
totocuk erdi muradına
okuyanlar da buyursun çıksın
gönlünün çektiği yere...
gökten 3 nikah şekeri düştü
bembeyaz tüllere sarılı, nazar boncuklu
biri bana, biri okuma zahmetine katlananlara, biri de vesile olanlara.
***
totocuğum seni çok seviyorum! katıldığım en şık evlilik töreniydi ve orada olabilmek benim için çok anlamlıydı. her şey için tekrar teşekkür ederim. defterinize de yazdığım gibi, mutlu kalın, e mi?
öpücüklere boğuyorum ikinizi de, hadin başbaş ;)

16.10.2009

televizyoncuların derdi ne?

hatırlarsınız, bi dönem reality show diye bi musubet peyda olmuştu. ekranlar cinnetten, kandan, kazadan... geçilmiyordu. son bikaç senedir tv izleme alışkanlıklarım değiştiğinden ben mi rastlamıyorum yoksa bu programlar tepkiler yüzünden kaldırıldı mı emin değilim, ama belli ki yapımcılar fitne tohumları ekmeye doyamıyor!
sabah kuşağı hepten sapıtmış dostlar. az önce bi kanalda düğünümüz var diye bi programa rastladım. uydudan yayın yapan düğün tv vardı, milletin üşenmeyip söz-nişan-kına-düğün kasetlerini yolladığı ve çatır çatır yayınlattığı gereksizötesi bi kanaldı. onun benzeri sandım, ay bunlar hiç akıllanmayacak, dedim ekrana bakarak. meğer saçmalığı 1 adım daha ileri götürmüşler de haberimiz yokmuş.
kına gecesinde, gelinin anası olacak pasaklı mendebur, konukların arasında dolaşıyor, hoşgeldiniz beşgittiniz vs. bu arada hüzünlü olduğunu, kızından ayrılacağını falan anlatıyor. bi köşeden mevzuya dahil olan yazık amca da diyor ki; üzülme, bi kızın vardı şimdi bi de oğlun oldu. teyze, gözlerinde fettan bakışlar, bi hışımla dönüyor; el kızından kız olmaz el oğlundan oğlan olmaz, allah herkesin kendine versin, diyerek koca götünü kameraya (ve neye uğradığını şaşıran yazık amcaya) dönüp uzaklaşıyor!
buraya kadar sadece, yazık len bu damada, ne cazgır kaynanaya düşmüş, deyip geçiyoruz. bunlarınki de iş şimdi, hadi kadın densiz, tvde niye yayınladılar ki sorusu zihnimizi meşgul ededursun, devreye programın muhabiri giriyor. ertesi gün alıyor damadı, deniz kenarında bi yere götürüp cazgır kaynananın ettiği lafı bi güzel ispiyonluyor ve damadı gazlamaya başlıyor. yok efendim üzüldün mü, kırıldın mı, neler hissediyorsun, şimdi ne yapacaksın bilmem ne... damat da dellenmiş, haklı olarak veryansın ediyor. o güne kadar damatlık değil, evlatlık yapmış. her işlerine koşmuş vs. madem el oğluyum, bundan sonra ben de evlatlık yapmam damatlık yaparım, diyor. daha bi dolu laf salatası, ama muhabir azimli, damadı iyiden iyiye kızdırmadan yakasını bırakmıyor.
bununla da yetinmeyen ekip, bu defa dünürlerin peşine düşüyor. bakalım onlar bu işe ne diyecek, dedikleri sırada ben televizyonu kapatıp bilgisayarımı açıyorum ve yazmaya başlıyorum.
şimdi, sizin derdiniz ne allasen ya? orda damat çıldırsa, gitse kaynananın ağzına iki tane yapıştırsa, suratına tükürse, kameraların önünde emeklerim haram zıkkım olsun, al kızını da başına çal... dese çok mu iyi olacak? reytingler mi patlayacak, televizyoncular nişan attırdı diye manşetlere taşınacaksınız da, kelebek ödüllerinden üçü beşi sizin mi olacak? hadi eskiden halihazırda olanları yayınlıyordunuz, şimdi ne oldu? kendi dramımızı kendimiz yaratalım mı dediniz? dünürler ne yaptı mesela, şimdi merak ediyorum. damadın annesi gidip cazgıra uçan tekme atsa, saç başa girseler altın cinnet ödülü mü verilecek bu programı yapanlara? madem düğünümüz var koydunuz yaptığınız işin ismini, neden düğünü sabote etmeye çalışıyorsunuz? son yıllarda tırmanışa geçen boşanma oranlarını görmezden gelin, insan hayatında 1 kere evlenir (varsayımına sadık kalalım), niye milletin tadını kaçırıyorsunuz? bu iki aile ömürlerinin kalanında yüzyüze bakacak, neden durduk yere birbirlerine düşman ediyorsunuz? manyak mısınız lan, rahat bıraksanıza insanları!
hayret bi şey ya! bush'lardan biri, saddam yönetimindeki ırak için, ortadoğu'nun şer ekseni demişti. alın buyrun, bizde alası var.
derdiniz ne be???