8.11.2009

kokladıkça...


ilk mim deneyimimle karşınızdayım arkadaşlar. hayatımızda iz bırakan kokular mimi için juve' ye teşekkür ederek başlıyorum.


kenzo-kashaya en sevdiğim parfümdür. kullandığım tüm parfümlerin içinde tenime onun kadar uyan olmadı. tatlı koku severim ben, sayesinde yaklaşık 2 sene mest olarak gezdim ama artık türkiye'ye gelmiyor. free shoplarda da rastlamadım hiç. bu yakınlarda amerika'ya gidecek biri varsa sipariş verebilirim.


taze nane kokusu içime ferahlık verir, salatalara ufak ufak doğrarım damağımda kokusunu duymak için. nane limon içemem ama barış manço'nun şarkısını mırıldanırım bazen, naneyle meşgulsem.


evim hep tütsü koksun isterim. favorilerim tarçın ve sandal ağacıdır. bir de muhteviyatından emin olamadığım darshan. salondaki küçük kitaplıklardan birinin bir rafında tütsülerim ve vanilya kokulu mumlarım durur, önünden geçerken mutlaka içime çekerim.


karton kolilerin kokusu bana hep babaannemle halden civciv almaya gittiğimiz zamanları hatırlatır. bu yüzden kargo göndermem gerektiğinde içeride fazla koli varsa hızla kaçmaya çalışırım. civcivler sempatik ama kokuları ı-ıh.


2. köprüyü geçip bebek sahilden istinye tarafına giderken hangi mevsim olursa olsun camı açar ve denizi solurum, iliklerime kadar ait olduğum şehrin kokusu hücrelerime işlesin diye. deniz kokusu nerede olursam olayım bana istanbul'u hatırlatır ve nasıl bir psikolojide olursam olayım iyi hissettirir.



ceviz'in patileri pek hoş kokmazdı, ama tepiştiğimiz zamanlarda dayanamaz kulaklarını da patilerini de ısırırdım. evet biraz midesizim galiba, ama o sevgi patlaması anlarında kendime hakim olamazdım işte. çok özlüyorum onu...



rakı kokusu beni mest eder. diş çıkarmaya başladığımda aramızda kurulan bağlar, ezine koyun peyniri eşliğinde güçlenerek bugünlere geldi. çiçek pasajı'ndan geçerken havadaki rakı ve meze kokularını içime çekmeye bayılırım ve bazen amaçsızca dolaştığımda sırf havayı koklamak için pasaja girerim.



turşu kokusu her daim ağzımı sulandırmıştır, bazen buzdolabına gece taarruzlarında yarı yoldan döner ve balkondaki bidona koşarım. turşucu vitrinlerindeki kavanozları seyretmek gibi tuhaf zevklerim de vardır.



sevgili kokusu... hani ayrılığı daha da acı kılan... sadece bana olmuyordur, burnunun direği sızlamak vardır ya, o sızı geçmediyse daha o adamı unutamamışımdır. kokusu burnumda 3 sene kalan adamı hatırladım bunu yazınca. son görüşmemizi, her şeyin dönülemez şekilde bittiği akşam, evinin kapısında vedalaşırken ona son sarılışımı hatırladım. burnumu boynuna gömüp uzun uzun, derin derin koklamıştım... canım nasıl da yanmıştı o kokunun bir daha üzerime sinmeyeceğini farkettiğimde. bazen, bugün yaşadıklarımın, ona yaptıklarımın bedeli olarak evren tarafından verilen bir ceza olduğunu düşünüyorum. insan neden en çok sevdiklerini yaralar ki? (kıvırcık'a itiraf: daha önce benim için çok özel bir ilişkim olmuştu ve içine bir güzel etmiştim :))



şimdi yine canavar ilan edileceğim ama bebeklerin kokusunu sevmem. herkesin bayıla bayıla öptüğü o kafaları ve gerdanları bana hep ekşimiş süt ve kusmuk gibi kokar. ıykk!


bir de yazın otobüslerdeki insan kokusunu sevmem hiç! kokarcalarla seyahat ettiğimden şikayet etmiştim ya bir yazımda. hadi (anlayamıyorum ama kanıksadım) banyo yapmayı sevmiyorsunuz, artık ruhunuzun pisliğinden midir üşendiğinizden mi bilemiyorum ama camları açmak çok mu zor anlamıyorum ki... sırf bu yüzden havaların soğumasını dört gözle beklerim. ayak kokusu gibi iğğğğğrenç detaylarla kimsenin midesini bulandırmamak adına, güzel kokulara dönüyorum.


şu yukarıdaki fotoğrafta görülen kokutgaç, çanakkale'deki beyefendinin, bir arkadaşı tarafından hayata geçirilmiş tasarımıdır. suya çam esansı damlatıp altına mum yakarım. eve huzur veriyor, ormandaymışım yanılsaması. seviyorum. daha yakından çektiğim fotoğrafları beğenmedim, salonumdan küçük bir detayı görün diye bunu yükledim.



çok uzattım sanki. en güzeli sona sakladım ama.


çocukluğumun geçtiği yer olan anneannemin evinin kokusu, en çok özlediğim kokudur. dedemin babasıyla beraber yaptığı 3 katlı bir yuva. orta katta biz yaşardık, üst katta bir dönem kiracımız vardı. benden 3 yaş küçük olan kızıyla, kendi evlerini alıp taşındıktan sonra da görüşmeye devam ettik. kuzenim niloş'un en yakın arkadaşı olan gül artık bir anne. üst katsa bayramlarda eve doluşan aile bireylerinin yatak odaları haline geldi. alttaki odalardan birinde dedemin marangoz atölyesi vardı, mengeneye elimi sokar törpülerle oynardım, testerelerinin birini bırakır öbürüne saldırırdım, sonunda kızıp kovalardı rahmetli. bir odaya kışlık erzak depolanırdı, pekmezler, toprağa gömülen peynir küpleri, turşu bidonları... bizim katta salıncağım vardı, dedeciğimin tavana çaktığı takozlardan sarkan iplere asıp binerdim. sonra kuzenlerin muhtelif jimnastik faaliyetlerinde kullanıldı senelerce. şeker gibi kokar o ev, eski ahşap kokusuna karışık tatlı bir aroması vardır, uzun bir aradan sonra eve girdiğim anda burnumu okşayıp gözlerimi dolduran. hey gidi...



mim kuralları gereği konuyu paslamam gerektiği, mim olayına aşina olanlarca malumdur. bilmeyenler de bu vesile ile öğrensin efendim. ilk mimimin kurbanları ilham perim ilhami olarak kulaklarını sık sık çınlattığım sevgili seval , hınzırlığını hanımefendi görüntüsünün ardına ustalıkla gizleyen çingenemiz (5000 denemeden sonra pes edip linkini uzun uzun veriyorum) http://cingenevapuru.blogspot.com , verdiği molayı daha fazla uzatmamasını umduğum PİSİKOPATİ ve bugünlerde ev taşıma bahanesiyle arazi olan özlediğimiz arkadaşımız, adaşım halimcegunce .


bekliyorum kızlar, hadi kolay gele.

7.11.2009

geç kalanlar







Geç kalanları göstermek istiyoruz… yolun başında olanlar gecikmesin diye… Çok fazla zamanımız yok. Hemen, şimdi, şu anda söylenmeli ve yaşanmalı… Ne söylenecekse… Ne yaşanacaksa… Seyircimize mesajımız basit aslında “hayat ’seni seviyorum’ demeyi erteleyecek kadar uzun değil… hepsi bu…






40 yıl düşünsem, diye başlayan meşhur cümle vardır ya, eminim bugüne kadar "devlet tiyatroları'nın bana böyle bir oyun oynayacağını tahmin etmezdim!" diye bitirilmemiştir!



tiyatroya gittim bu akşam. kıvırcık davet etti sağolsun, ettiğine de pişman oldu galiba. sahnede evliliğim vardı! şaka gibi, ama ciddiyim. biz vardık, bizim sorunlarımız, dünyada eşi benzeri yok diyerek aşık olup zamanla birbirinden uzaklaşan iki insan...



sadece kadınla erkek rol değiştirmişti. kadındı eşini sıkboğaz eden, artık evliyiz her zaman beraber olmalıyız, önceliğin ben olmalıyım, her şeyi benimle paylaşmalısın... diye başlayıp eşinin boynuna tasma takmaya çalışan, onu bir hayvan gibi kafese sokmak isteyen, bunu sevgi adına yaptığını zanneden...



içim acıdı. 1. perdeyi sinirden gülerek izledim. kıvırcık üzüldü, eşi üzüldü. bilmiş de getirmiş gibi, bir şey söylemeye çalışır gibi oldu, hay allah... vs vs. önemli değildi, konuyu bilmiyorlardı ama bilseler de önemli değildi. önemli olan iyi niyetti ve ben bu akşam sayelerinde güzel bir oyun izledim.



bu akşam sayelerinde kendimi izledim, unutmaya çalıştığım evliliğimi izledim. hayat beni nasıl da yaralamış, neleri kaybetmişim, nerelerde hata yapmışım, onu izledim. ve bir defa daha takdir ettim kendimi, zamanlama yeteneğimi, olmadığını sandığım zamanlama yeteneğimi.



pervin ünalp yazmış, beğendiğim bir sanatçıdır. trt zamanında oynadığı dizilerden değil, sahnede yapabildikleri için, sesi için, hayat verdiği role kattıkları için takdir ederdim onu. sezon başında ilk programı aldığımda görmüştüm bir oyun yazdığını ve sahneleneceğini, ama ismini unutuvermişim işte. çok da istemiştim görmeyi, nereden bilecektim ki beni, bizi anlattığını...



bizim yaşadıklarımızdan tek farkı finaldi. erkek, eşini işyerinden bir kadınla aldattı ve eşi tesadüfen yakaladı. akşam evde kavga çıktı, erkek eşine bir tokat attı ve o anda yaşadığı pişmanlıkla evden çıktı, arabasına bindi... ışıklar söndü, sahne karardı, acı bir fren sesi, akabinde çarpışma! öldü!



bekleseydim, her şey ya da birkaç şey düzelecek diye bekleseydim, bize de olacağı buydu. aldatma kısmını saymıyorum, bana yaşattığı onca sıkıntıya rağmen eski eşime güvendiğim tek konu buydu, sadıktı. ama önünde sonunda yaşanacak olan buydu. karşılıklı yaptığımız manevi eziyet bir yana, bir gün gelecekti ve fiziksel şiddete dökülecekti duygusal çalkantılarımız. bir gün gelecekti ve çevreme duyduğu kıskançlık bana şiddet olarak yansıyacaktı. emindim, hiç olmak istemesem de emindim bundan. hayatım boyunca ne annemden ne de babamdan yemediğim tokadı o atacaktı bana ve her şey şimdi olduğundan çok daha kötü bitecekti. şimdi ona duymadığım saygının adı bile geçmeyecekti. bana kazık attı yerine bana tokat attı demeye utanacaktım, ama o tokadı yiyecektim, eminim, adım gibi eminim!



bu akşam sahnede biten evliliğimi izledim, özlemle ya da sevgiyle anmasam da hala içimi kanatan, hala uykularımı kaçıran, nelere mal olduğunu dönüp dönüp hesapladığım evliliğimi izledim. bir kez daha şükrettim, bu kadar cesur olduğuma, kararlılığıma... iyi ki, iyi ki...

6.11.2009


onun yaşadıklarına maruz kalsam, sadece yumruğum değil orta parmağım da havada olurdu!
uykusuzum, isyan havalarımdayım, bugün farinelli'yi tekrar izledim ve hayattan nefret ediyorum! neden bu kadar boktan olmak zorunda ki?

5.11.2009

hayat

bazen bir ağız dolusu diş, pür neşe gülerken ya da seni ısırmak üzereyken gördüğün...
deli miyim nedir?

akşamın sorusu

elidor'un dünya çapında ünlü 7 saç bakım uzmanlı reklamında sadece 4 uzman sayabilen bi tek ben miyim? bi de, saç boyama gurusu olan bacımın kendi kafası neden bok rengi acaba?