çılgın çocuk
19/3/2009 ·
ulaşım sıkıntısını çözmek için şirket servis ayarladı sonunda. ayarladı dediysem, bi servisle anlaşmış değiliz, bizim ustalardan ikisine minibüs verdiler sabah akşam doluşup gidiyoruz işte. neyse... öbür servisin sürücüsü mülayim, kendi halinde efendi bi adamcağız, bizimki tam bir kasap! koca minibüsle f1 pilotu gibi akşam trafiğinde terör estiriyor maşallah. biz de içinde oraya buraya savrulup duruyoruz, mazallah bi kaza yapsak karpuz gibi patlayacak kafalarımız. takip mesafesi diye bi şeyi hiç duymamış, yok, sormadım da, naçizane tahmin benimkisi. ama maşallah, günden güne gelişiyor tekniği, yakında el freniyle paralel park olayına da el atar gibi geliyor bana, hayırlısı. dün akşam da işten çıktık arabaya doluştuk, başladık gazlamaya, fonda da ceza çalıyor ses epey açık! yaz gelince ne olacak diye korkuyorum, hava aydınlık cam açık, şirket logolu minibüs, içinde 20 kişi bangır bangır ceza dinleyerek makaslara dalıyor. direksiyonda bizim kasap, gözünde sarı çerçeve yeşil cam ray-ban gözlük, düğmeler açık, nuri alço madalyonu boynunda... ve tamponda yaldızlı harfler parıldıyor: "ÇILGIN ÇOCUK İSO"
19/3/2009 ·
ulaşım sıkıntısını çözmek için şirket servis ayarladı sonunda. ayarladı dediysem, bi servisle anlaşmış değiliz, bizim ustalardan ikisine minibüs verdiler sabah akşam doluşup gidiyoruz işte. neyse... öbür servisin sürücüsü mülayim, kendi halinde efendi bi adamcağız, bizimki tam bir kasap! koca minibüsle f1 pilotu gibi akşam trafiğinde terör estiriyor maşallah. biz de içinde oraya buraya savrulup duruyoruz, mazallah bi kaza yapsak karpuz gibi patlayacak kafalarımız. takip mesafesi diye bi şeyi hiç duymamış, yok, sormadım da, naçizane tahmin benimkisi. ama maşallah, günden güne gelişiyor tekniği, yakında el freniyle paralel park olayına da el atar gibi geliyor bana, hayırlısı. dün akşam da işten çıktık arabaya doluştuk, başladık gazlamaya, fonda da ceza çalıyor ses epey açık! yaz gelince ne olacak diye korkuyorum, hava aydınlık cam açık, şirket logolu minibüs, içinde 20 kişi bangır bangır ceza dinleyerek makaslara dalıyor. direksiyonda bizim kasap, gözünde sarı çerçeve yeşil cam ray-ban gözlük, düğmeler açık, nuri alço madalyonu boynunda... ve tamponda yaldızlı harfler parıldıyor: "ÇILGIN ÇOCUK İSO"
serçelerin zor günü
19/3/2009 ·
sabah yağmurluydu hava, baya baya sağanaktı aslında. benim küçük palyaçolarım da saklanmışlar saçak altlarına, günlük nevalelerini almak için yağmurun kesilmesini bekliyorlardı. en sonunda yağmur kesildi, hemen gelip duvara dizildiler. bayılıyorum bunlara ya :) elimde erzak torbası hemen çıktım ama o anda bi rüzgar başladı ki anlatamam, sanki aksiyon filmi çekiyoruz da, birazdan çatılar uçacak! ekmekleri saçmak için uğraşmama gerek kalmadı, ben de kazandığım bu 2 dakikalık zamanı rüzgarı yiyip darmadağın olan saçlarımı ıslah etmek için değerlendirdim. birazdan geçer diye bekledikçe rüzgar şiddetini artırdı, camlar da kerameti kendinden menkul izolasyon şaheseri tadında olduğundan odada ıslık çalıyor, dışardan giren islerle kurumlar pervazlarda uçuşuyor... dışarıya bi baktım, serçeler kaçışmış. geriye bi gayretli serseri ve bi de koca dana (güvercin) kalmış. koca dana duvarın dibine pısmış, halt etmiş küçük çocuklar gibi gözünü kırpmadan oturuyor. serseri de ağzında kafası büyüklüğünde ekmek, kenardaki boruların arasında konuşlanmış, karnını doyurma telaşında. ama ekmeği yere bırakamıyor ki gagalayıversin de kursağına 1 lokmacık insin. biraz bekledi, rüzgarın hafifler gibi olduğu bi anda bıraktı ilk gagayı vurdu, "afferim len!" dedim, 2.ye kalmadı rüzgar sen gel ekmeği bi tarafa garibimi bi tarafa savur! ama edepsiz bi azimli bi azimli, koşturdu ekmeğin peşine. boruların arasındalar ya, nisbeten korunaklı bölge. araya telefon girdi, tekrar dönüp baktığımda gayretkeş arkadaş yoktu, koca dana da rüzgara direnmeye çalışarak ekmek kovalıyordu. cüsse sağlam tabi, parmak kadar sermeyle bir değil ki. arada rüzgar şiddetlendikçe bu da yan yan gidiyor, sonra 2-3 düz adım, bi daha yan yan... öğlen olmak üzere, hava da açmaya başladı ama hala esiyor da esiyor. gariplerim bugün aç kalacak bu gidişle.
19/3/2009 ·
sabah yağmurluydu hava, baya baya sağanaktı aslında. benim küçük palyaçolarım da saklanmışlar saçak altlarına, günlük nevalelerini almak için yağmurun kesilmesini bekliyorlardı. en sonunda yağmur kesildi, hemen gelip duvara dizildiler. bayılıyorum bunlara ya :) elimde erzak torbası hemen çıktım ama o anda bi rüzgar başladı ki anlatamam, sanki aksiyon filmi çekiyoruz da, birazdan çatılar uçacak! ekmekleri saçmak için uğraşmama gerek kalmadı, ben de kazandığım bu 2 dakikalık zamanı rüzgarı yiyip darmadağın olan saçlarımı ıslah etmek için değerlendirdim. birazdan geçer diye bekledikçe rüzgar şiddetini artırdı, camlar da kerameti kendinden menkul izolasyon şaheseri tadında olduğundan odada ıslık çalıyor, dışardan giren islerle kurumlar pervazlarda uçuşuyor... dışarıya bi baktım, serçeler kaçışmış. geriye bi gayretli serseri ve bi de koca dana (güvercin) kalmış. koca dana duvarın dibine pısmış, halt etmiş küçük çocuklar gibi gözünü kırpmadan oturuyor. serseri de ağzında kafası büyüklüğünde ekmek, kenardaki boruların arasında konuşlanmış, karnını doyurma telaşında. ama ekmeği yere bırakamıyor ki gagalayıversin de kursağına 1 lokmacık insin. biraz bekledi, rüzgarın hafifler gibi olduğu bi anda bıraktı ilk gagayı vurdu, "afferim len!" dedim, 2.ye kalmadı rüzgar sen gel ekmeği bi tarafa garibimi bi tarafa savur! ama edepsiz bi azimli bi azimli, koşturdu ekmeğin peşine. boruların arasındalar ya, nisbeten korunaklı bölge. araya telefon girdi, tekrar dönüp baktığımda gayretkeş arkadaş yoktu, koca dana da rüzgara direnmeye çalışarak ekmek kovalıyordu. cüsse sağlam tabi, parmak kadar sermeyle bir değil ki. arada rüzgar şiddetlendikçe bu da yan yan gidiyor, sonra 2-3 düz adım, bi daha yan yan... öğlen olmak üzere, hava da açmaya başladı ama hala esiyor da esiyor. gariplerim bugün aç kalacak bu gidişle.
yolculuğum geldi!
20/3/2009 ·
yıllardır içimde bi yerlerde yaşayan ikinci bi kişilikmiş gibi bu önlenemez seyahat güdüsü. final cümlesini başa koymak suretiyle günün ilk salaklığını yapmış olmaktan duyduğum haklı sevinci sevgili günlüğüm ve siz değerli okurlarımla paylaşmayı borç bilirim, sağolun, varolun!
20/3/2009 ·
yıllardır içimde bi yerlerde yaşayan ikinci bi kişilikmiş gibi bu önlenemez seyahat güdüsü. final cümlesini başa koymak suretiyle günün ilk salaklığını yapmış olmaktan duyduğum haklı sevinci sevgili günlüğüm ve siz değerli okurlarımla paylaşmayı borç bilirim, sağolun, varolun!
evet efendim, ne diyorduk, önlenemez seyahat güdüsü. nereden peyda olduğunu bilemiyoruz, kendisi uzaylılar tarafından kaçırıldığımda bu dünyada huzur bulamayayım diye sinsice bir amaçla içime yerleştirilmiş olabilir, bu hususta araştırmalarımız sürmektedir.
ne yapar bu güdü? ne yapsın efendim, iyidir, ellerinizden öper, sağlığınıza duacı. onun dışında beni yaklaşık 15 senedir dönem dönem dürter, tadımı kaçırır. bulunduğum şehirden çekip gitme ve bi daha dönmeme isteği uyandırır. gerçek hayata birebir tedarik edemeyeceğimden kelli, kendisinin beni haftasonları alıp muhtelif şehirlerde dolaştırmasına müsade ederek orta yolu bulmaya çalışıyorum.
ailemle yaşadığım dönemde 2-3 ayda bi gelir dürterdi beni, izin ve yol bütçesi ayarlamak vakit aldığından seyahate çıkmam dürtülmemden sonraki 6-7 ayı bulurdu tabi. sonra zaman geçti, iş güç sahibi oldum, yıllarca hayalini kurduğum şehirde kendi evime taşındım, dürtükleri daha rahat karşılar oldum, hatta zaman iyice geçip de buraya tıkılmadan önceki (bak bak sinire bak, nasıl bunalmışım) son işime başladığımda dünyalar benim olmuştu, ayda 10-18 gün seyahat, iş durumuna göre 21 günlük rekorum var! rüya gibiydi her şey, netekim sonunda bitti.
artık yeri yurdu belli, akşam işten çıkıp evine giden ve bu durumdan özellikle son 3 aydır fena halde bıkmış olan bi kadınım. durumun vehametini dün akşam farkettim. birden kapıyı çekip çıkmak istedim. bekarlığa dair en çok özlediğim şey bu, geri döndüğünde hesap sormaya kalkıp kafanı şişirecek kimse olmadan istediğin yere gidebilme özgürlüğü. nereye gittiğim çok sorun değil, "canım sıkıldı biraz dolaşıp geleceğim" de olabilir çantayı toplayıp çadırı alıp "2 günlüğüne barajın üstüne kamp yapmaya gidiyorum" da...
"ee, al kocişi de git ne duruyorsun" diyeceklere cevabım: "çok biliyosun sen!" olacaktır. sebebi başka bi yazının konusu olabileceği gibi, kendime de saklanabilir. netekim benim adım hıdır derdim şudur; YOLCULUĞUM GELDİ!!!
pat(latıcam)ates!
20/3/2009 ·
bu yemek şirketi de çok olmaya başladı artık, haber geldi, bugün 3. patates günümüz! irlandalı mıyız lan biz? ne bu allahın günü patates patates!? hayır başlatıcam şirkette bi ayaklanma, elde çatal bıçak "özgürlüüüüüüüüükkkkkk! çeşittttttttttt!" naralarıyla saldırıcaz adamların imalathaneye, patlatıcaz camlarını, deviricez kazanlarını o olacak. gerçi william wallace iskoçtu ama film boyunca kıçını kollayan mavi gözlü deli herif irlandalıydı, zaten bu salak william da onun sözünü dinleyip son buluşmaya gitmese keklik gibi tuzağa düşüp kestaneyi çizdirmezdi. neyse, konuyu dağıtmayalım. bu böyle olmaz, ilk gün tavuklu patates yemeği geldi yanında pilavla, eyvallah dedik yedik. 2. gün 20 kişiye 1 parça ortalamasıyla sembolik olarak kazana atılmış etle renklendirilmiş patates geldi "noluyo be?" dedik ama aç kalmayalım diye mecbur gene yedik. bugün de bezelyeli patates varmış, açlık başa bela mecbur yiycez gene. yiycez de, sessizce mi yeriz yoksa ben karnım doyunca bi masaya çıkar isyan mı başlatırım orası şimdilik meçhul... izleyin beni anacım, baaaayy... (burdan çocukluk yıllarımı şenlendiren olacak o kadar' ın sevgili sunucusu nebalet aplama selam eder, büyüklerimin ellerinden küçüklerimin gözlerinden öperim. bu arada ben el öpmeyi hiç sevmem, hatta bununla ilgili bikaç vukuatım da var elini öptürmeye meraklı akrabalara ettiklerimden kaynaklı, yazarım bi ara, şimdi parantezin içi çok uzadı)
20/3/2009 ·
bu yemek şirketi de çok olmaya başladı artık, haber geldi, bugün 3. patates günümüz! irlandalı mıyız lan biz? ne bu allahın günü patates patates!? hayır başlatıcam şirkette bi ayaklanma, elde çatal bıçak "özgürlüüüüüüüüükkkkkk! çeşittttttttttt!" naralarıyla saldırıcaz adamların imalathaneye, patlatıcaz camlarını, deviricez kazanlarını o olacak. gerçi william wallace iskoçtu ama film boyunca kıçını kollayan mavi gözlü deli herif irlandalıydı, zaten bu salak william da onun sözünü dinleyip son buluşmaya gitmese keklik gibi tuzağa düşüp kestaneyi çizdirmezdi. neyse, konuyu dağıtmayalım. bu böyle olmaz, ilk gün tavuklu patates yemeği geldi yanında pilavla, eyvallah dedik yedik. 2. gün 20 kişiye 1 parça ortalamasıyla sembolik olarak kazana atılmış etle renklendirilmiş patates geldi "noluyo be?" dedik ama aç kalmayalım diye mecbur gene yedik. bugün de bezelyeli patates varmış, açlık başa bela mecbur yiycez gene. yiycez de, sessizce mi yeriz yoksa ben karnım doyunca bi masaya çıkar isyan mı başlatırım orası şimdilik meçhul... izleyin beni anacım, baaaayy... (burdan çocukluk yıllarımı şenlendiren olacak o kadar' ın sevgili sunucusu nebalet aplama selam eder, büyüklerimin ellerinden küçüklerimin gözlerinden öperim. bu arada ben el öpmeyi hiç sevmem, hatta bununla ilgili bikaç vukuatım da var elini öptürmeye meraklı akrabalara ettiklerimden kaynaklı, yazarım bi ara, şimdi parantezin içi çok uzadı)
severim
20/3/2009 ·
gençliğimizin en tatlı hatırası eski leman'da vardı severim köşesi, her sayıda okuyuculardan gelen severimler yazardı, bayılırdım okumaya. her okumada niyetlenirdim "ben de yazacağım." diye, ama nerdeee... bünye gevşek bi kere. şimdiki espri anlayışımın bi kısmını borçlu olduğum eski leman'a saygı duruşu babında (yenisini sevmiyorum, türevlerini de. gırgır'la büyüdüm ben, okuma yazma öğrenmeden karikatürlere bakmaya başlamıştım, öğrendim okumaya da başladım, annemle kavga ederdik önce kim okuyacak diye, hey gidi heeeyyy... kapanana kadar da sektirmeden aldık gırgır'ı. oğuz aral, nur içinde yat, sen de olmasan kaliteli mizah olmayacaktı buralarda... gene uzamış parantez içi, bugün tutamıyorum bi türlü) evet, saygı duruşu babında ben de kendi severim köşemi yazacağım.
20/3/2009 ·
gençliğimizin en tatlı hatırası eski leman'da vardı severim köşesi, her sayıda okuyuculardan gelen severimler yazardı, bayılırdım okumaya. her okumada niyetlenirdim "ben de yazacağım." diye, ama nerdeee... bünye gevşek bi kere. şimdiki espri anlayışımın bi kısmını borçlu olduğum eski leman'a saygı duruşu babında (yenisini sevmiyorum, türevlerini de. gırgır'la büyüdüm ben, okuma yazma öğrenmeden karikatürlere bakmaya başlamıştım, öğrendim okumaya da başladım, annemle kavga ederdik önce kim okuyacak diye, hey gidi heeeyyy... kapanana kadar da sektirmeden aldık gırgır'ı. oğuz aral, nur içinde yat, sen de olmasan kaliteli mizah olmayacaktı buralarda... gene uzamış parantez içi, bugün tutamıyorum bi türlü) evet, saygı duruşu babında ben de kendi severim köşemi yazacağım.
SEVERİM
- sakız çiğnerken aynı anda 750 baloncuk yapıp çıtlatmayı
- sakızımı tükürüp yere düşmeden bi tekme vurup kaldırımın kenarına yığılmış çöplerin arasına göndermeyi
- beni sakızımı tükürüp tepiklerken gören teyzelerin şaşırmış suratına alabildiğine kaygısız bi ifadeyle bakmayı
- gençlere kötü örnek olmayı
bu kadar bahsetmemde bi hikmet olsa gerek, ben şu çekmeceden bi sakız çıkarayım bari. ha, bu arada, sabahki istihbarat eksik gelmiş yemek patates yemeği değilmiş, türlüymüş. haliyle içinde patates de var. türlüyü çok severim, haliyle isyan çıkarmadım.
Kategori: iki lafın belini kıralım, neşemizi bulalım
günlerdir kafayı bu blogla bozmuş haldeyim, sürekli aklıma bi şeyler geliyor, onu da yazayım bunu da ekleyeyim psikolojisinin neticesinde her gördüğümü her güldüğümü yazmaya heveslenir olunca, unutkanlık başladı. çantamda sürekli taşıdığım not defterimi şimdi de blogluk malzemeler listesi için kullanmaya başlayacağım galiba. mesela babamın söyleyemediği isimler ve kelimelerle ilgili bi şeyler vardı, unuttum. onun yerine kendi icadım olan kelimelerden bahsedeyim. bunlar genelde anlık bulunan ve sonra unutulan, dilimizde mevcut kelimelerin melezlenmesiyle ya da başlarına kıçlarına ekler getirilip çarpıtılmasıyla ortaya çıkan dalga geçer mahiyette durum kurtarıcılarıdır. günün kelimesini veriyorum : KOKUSTİK
günlerdir kafayı bu blogla bozmuş haldeyim, sürekli aklıma bi şeyler geliyor, onu da yazayım bunu da ekleyeyim psikolojisinin neticesinde her gördüğümü her güldüğümü yazmaya heveslenir olunca, unutkanlık başladı. çantamda sürekli taşıdığım not defterimi şimdi de blogluk malzemeler listesi için kullanmaya başlayacağım galiba. mesela babamın söyleyemediği isimler ve kelimelerle ilgili bi şeyler vardı, unuttum. onun yerine kendi icadım olan kelimelerden bahsedeyim. bunlar genelde anlık bulunan ve sonra unutulan, dilimizde mevcut kelimelerin melezlenmesiyle ya da başlarına kıçlarına ekler getirilip çarpıtılmasıyla ortaya çıkan dalga geçer mahiyette durum kurtarıcılarıdır. günün kelimesini veriyorum : KOKUSTİK
şimdi nedir efendim kokustik? kendisi ailemin evine has bi özellik olup yaklaşık 5 sene önce evden ayrılmamla unutulmuş bir kelimedir. evin bir özelliği olarak emlak ilanlarında yayınlanabilir, eve değer katabilir. şöyle ki, kokustiği olan evde aspiratör ya da davlumbaza, ve hatta mutfakta pencereye bile ihtiyaç yoktur. netekim, pişirilen yemeğin kokusu evin başka hiçbir yerine sirayet etmeksizin, ve hatta geçtiği yol boyunca da en ufak iz bırakmaksızın doğrudan tek bir odaya toplanır ve siner. böylece balık da pişirseniz deve de çevirseniz misafirlerinizi mis gibi evinize buyur ederek havanızı atabilirsiniz. bu noktada dikkat edilmesi gereken nokta, misafirleri kokuşuk odadan uzak tutmak, dalgınlıkla paltolarını vs lerini bu odaya istiflememektir. sonra gelsin "ay şekerim, ben bi balık yapıyorum ev 1 ay kokuyor, sen nasıl başardın!" soruları gitsin yemeğinize iltifatlar... kokan odaya gelince, mekan klasik cam açma, tütsü yakma benzeri geleneksel yöntemlerle arındırılabileceği gibi, bu metodların yetersiz kaldığı cinnet anlarında 1 bidon benzin ve 1 kutu malazlar kibrit eşliğinde daha radikal çözümler üretilebilir.
* olay tamamen gerçek, kahramanlar ve dialoglar hayal ürünüdür, yaşayan hiçbir kişi ve kurumla doğrudan ya da dolaylı ilişkisi yoktur...
*kaynak: kıçım (cem yılmaz'a saygılar...)
SEVERİM
- büyük taşlı gümüş yüzükler takmayı
- sütaş peynir reklamında tabakta 1 parça peynir kaldığını hissedip ağlayan ineğin kafasını samanlara gömdüğü sahneyi
- borç takan firmaları aradan zaman geçip işleri düştüğünde me' leterek borçlarını ödetmeyi ve üstüne vade farkı faturası kestirmeyi, yine de işlerini yapmayı geciktirip akabinde pis pis gülmeyi
bugün hiç tadım yok. sabah uzun zamandır görüşmediğim bi arkadaşımdan üzücü bi mail aldım, moralim toza toprağa bulandı. şimdi de can sıkıntısından, sırf yazmış olmak için yazdım, siz de okuduysanız okumuş olmak için okumuşsunuzdur zaten. hava bi pis ya, hepimizin asabı bozuk şimdi. arada olur böyle şeyler, boş yere üzmeyelim birbirimizi. hadin sağlıcakla...
boğazıma vurdu
23/3/2009 ·
boğaz çakrası söylemek isteyip de söylenemeyenler yüzünden tıkanır. hani patron olanca salaklığıyla çemkirir de haklı olduğun halde bazen susman gerekir (arada karşı atağa geçip baskın çıktığımız da olur ama genellemeyi bozmayalım şimdi) ya da en yakın arkadaşın kötü bi günündedir, sen de üstüne gitmemek için susarsın... böyle irili ufaklı söylenemeyenler boğaz çakrasını tıkar sonunda, hani o yutkunma güçlüğü, boğazda bi acıma... işte onlar. çaresi de içinde tutmayıp söylemekten geçer, ya da muhtelif meditasyon teknikleriyle yapılacak temizlikten. ama bugün benim boğazıma öyle vurmadı, tastamam mesmecazi vurdu, yarabbim bi iştah bi iştah, nasıl duracağım bilmiyorum. canım o kadar çok tatlı istiyor ki bi koli milka'nın üstüne o türkan şoray bakışlı mor ineği bile yiyebilirim!
23/3/2009 ·
boğaz çakrası söylemek isteyip de söylenemeyenler yüzünden tıkanır. hani patron olanca salaklığıyla çemkirir de haklı olduğun halde bazen susman gerekir (arada karşı atağa geçip baskın çıktığımız da olur ama genellemeyi bozmayalım şimdi) ya da en yakın arkadaşın kötü bi günündedir, sen de üstüne gitmemek için susarsın... böyle irili ufaklı söylenemeyenler boğaz çakrasını tıkar sonunda, hani o yutkunma güçlüğü, boğazda bi acıma... işte onlar. çaresi de içinde tutmayıp söylemekten geçer, ya da muhtelif meditasyon teknikleriyle yapılacak temizlikten. ama bugün benim boğazıma öyle vurmadı, tastamam mesmecazi vurdu, yarabbim bi iştah bi iştah, nasıl duracağım bilmiyorum. canım o kadar çok tatlı istiyor ki bi koli milka'nın üstüne o türkan şoray bakışlı mor ineği bile yiyebilirim!
böyle zamanlarda annemi çok kıskanırım, yaşlandıkça anneme benziyorum diye sinirlenip duruyorum ama, nedense, yıllardır beklediğim asıl gerekli değişim gerçekleşmedi. annem ne zaman üzülse, sinirlense, stresi tavanları delse yemeden içmeden kesilir (hatta yaşlandıkça bunu 1 adım da ileri taşıdı, artık ciddi ciddi hastalanıyor, mesela hafta boyunca telefonda kavga ettiğimiz için nişanladığım akşam sesi kısıktı, evlenmemden 2 hafta kadar önce de barsakları düğümlendiği için ameliyat oldu, bi de nikahta keramet vardır derler, YALAN!) psikolojisi düzeldikçe iştahı da normale döner, yavaş yavaş toparlar. ama ben?! nerdeeeeeeeeee.... bi kere anasına bak danasını al kesinlikle bizim için söylenmemiş, bununla ilgili yüzlerce örnek sıralayabilirim, hatta (onun sıskalığıyla benim gürbüzlüğüm hariç) fiziksel benzerlikler olmasa diyeceğim ki bu kadın beni cami avlusunda bulmuş. ama en çok canımı sıkan bu iştah konusundaki benzemezliğimiz.
ben keyifliyken iştahlıyımdır, güzel güzel yerim. mutluyken hem güzel güzel hem de mutlu mutlu yerim ve kendi iştahımı çevreme de bulaştırırım, cümleten yeriz. ama mutsuzsam, üzgünsem, stres tavandan sekip kafama kafama vurmaya başlamışsa, ALLAAAAAAAHHHHHHHH TUTMAYIN ULEEEYYNNN! durdurabilene aşkolsun! kardeşim bi üzül, köşene çekil, içine kapan, yok efendim nerde, ben anca mutfağa kapatırım kendimi, kaz gibi yerim afedersiniz (bu afedersin kültürü de beni öldürecek, nedir yani kaz ayıp bi şey mi, kanatlı bi hayvan neticede, hem kaz ciğeri var cemiyet gecelerinin 1 nomerolu mezesi. sonra kaz tüyü mont-yorgan-yastık var tonla para verip alınan, şimdi kazın afedersin [bak gene!] etinden sütünden *ötünden faydalan adından faydalanma, ne münasebet! her bi şeyinden faydalanırım, kimse de bi şeycik diyemez) neyse, demem o ki ben her türlü pisikolicik koşula altında öğütmeye programlanmış bi değirmenim ve yediklerimi bi kenara koy, göz ucuyla dönüp baktıklarımı bile et-but-döt olarak saklayan bünyemden neffffret ediyorum. peki bu beni durduruyor mu? tabi ki hayır. bilakisss, yedikçe yiyorum!
tekrarlıyoruz, neymiiiş: durdurabilene aşkolsun!
