29.05.2009

eski blogdan taşınanlar, no: 10

tarihte yarın
15/4/2009 ·
refri en yakın arkadaşlarımdan biriydi biz buralardan taşınmadan önce. ev arkadaşım-kankardeşim-canım ciğerim, ben ve o, okul hayatımız boyunca ayrılmaz üçlü olarak nice haltlar karıştırmıştık... hey gidi çocukluk :)
geçen bayramın son günü nişanlanmıştı, dönüş yolunun yan etkileri nedeniyle gitmemiştim. sonra evlilik tarihi ile ilgili sıkıntılar yaşadı nişanlısının ailesi çok karışıyormuş tarihte anlaşamıyorlarmış vs epey tadı kaçıktı. az önce aradı, "gün aldın ve onu haber vermek için arıyorsun" dedim, bilmişim :) yarın sabah nikah, 27 haziranda da düğün. nikah için 1 gün daha beklese kedimin doğum günü, düğün için 1 gün daha beklese benim evlilik yıldönümüm :)
SEVERİM
- tesadüfleri
- sade nikahları
- mürüvvet görmenin sevinci içinde gülümseyerek ağlayan annelere sarılıp teselli etmeyi
aile faciasına adım adım, part II: kay-na-neee na na naaa
15/4/2009 · Kategori: ömür törpüleri
dün akşam (dün yazmaya başladığım için bahsi geçen gün 13 nisan pzt dir) saat 21 sularında anlamış bulunuyorum ki kaynananın iyisi olmaz arkadaş! 1 senedir kendimi kandırmışım, hayır, o alçak kadın beni kandırmış! sanıyordum ki benim kaynanam (ki kendisinden asla kaynanam diye bahsetmezdim, eşimin annesi ya da kayınvalidem derdim, valide bana daha saygın gelen bi ifadedir ve fakat başa gelen kayn takısına da o oranda sinir olmaktayım) çok tatlı bi kadın, düşünceli ince bi insan, beni seviyor ve bana saygısı var... nerdeeeeeeee!
şimdi olay şöyle başladı (iki satır okuyan benim zorla ve de tırım tırım kaşınarak başıma bu derdi sardığımı anlayacaktır) kocacığımın ailesiyle en son geçen bayramda görüştük, o zamandan beri de hadi bize gelin, özledik, vay kaç ay oldu, yok zeytinyağımız bitti bıdı bıdı... benzeri söylemlerle kendilerini davet etmekteyiz.(etmekteydik, icabet pazar öğleden sonra gerçekleşti)neyse efendim, kayınvalideyle peder sağolsunlar bizi daha fazla kırmadılar, asıl amacı torun sevmek olan bi ziyaretle haneleri şenlendirdiler. (şimdilik sadece abinin haneyi, bikaç gün sonra bizimkini) malumunuz olduğu üzere abiyle aram limoni ve ben boykottayım, eşime kendisi ne zaman isterse gidebileceğini istediği kadar kalabileceğini, oğlanı çok özlediyse alıp kucağında hoplatabileceğini... ama benim bu etkinliklerin hiçbirine iştirak etmeyeceğimi söyledim. eşim de 'hayatını bölemeyeceği için' benim olmadığım yere gitmiyor arkadaş, iyi mi? neyse, netice itibariyle 2 aydır falan gitmiyorduk bunlara, şimdi büyükler geldi diye her akşam ordayız anasını satayım! bu yetmezmiş gibi, benim merasim manyağı anam da tutturdu hoşgeldinize gelelim sonra bize yemeğe çağıralım diye. oldu canım! anneme dedim ki bekleyin bize geçtikleri zaman gelirsiniz, annem de anneannemin yanına gidecekmiş efendim, en fazla cumaya kadar sarkıtabilirmiş! öff! (beklenen etkinlik dün akşam gerçekleşti, annem de etkin etkin hazırlığa başladı yarın ısparta'ya gidiyor)
fazla dağıtmayayım, aradım kayınvalideyi annemin taleplerini ilettim, o da tuttu "buyursunlar gelsinler" dedi. ben de "siz bizim eve buyurun, annemler de bize gelsinler." dedim. haydaaa, sormasın mı:
- neden?
eh be kadın, son gelişinizde siz de farkettiniz bi terslik olduğunu, ne kastırıyosun şimdi? illa söylemem mi lazım senin bu büyük oğlanlan ben birbirimizden nefret ediyoruz, zaten sizin yüzünüzden her akşam gelip bunun mendebur suratını görmekten bunaldım, siz bize gelin bunlar da gelmesin, ben de rahat edeyim diye?
- eeeğmm... şey... bizde başbaşa oluruz, kalabalık olmaz herkes rahat eder, birbirinin ne konuştuğunu anlar kem küm tırı vırı...
- tamam, biz cumartesi size gelicez o zaman gelsinler.
- eeehmmm... ee... annem ısparta'ya gidecek de, gık mık... en geç cuma gitmesi lazım da... siz bize çaya falan gelseniz... cart curt... annemler de gelir... zart zurt...
- tamam kızım, ben babana söyleyeyim.
iç ses:
- ohhh be!
şahidim!
16/4/2009 ·
rsp'nin r'si bu sabah evlendi, vatana millete hayırlı ola. işten izin aldım öğlene kadar, nikah medeniyette ben dağ başında olduğumdan başka türlü gidemezdim. neyse, sabah 9a doğru kalktım, tv karşısında bi 10 dk oturayım afyonum patlasın haber maber bi şey bakarım dedim halt etmişim! o ne ya, korku filmi gibi acaip acaip kadınlar çıkmış, birinin kocası tırla rusya'ya gitmiş arazi olmuş arayıp sorduğu yokmuş. teyzecim sen televizyona çıkarken bu kadar kendine dikkat etmez öcü gibi gelirsen evde kimbilir adamcağıza neler etmişsindir. o da kaçar tabi fırsatını bulunca, çok bile dayanmış sana.
başka bi kanalda azeri bi şarkıcı ve estetik cerrah konukları olan salak bi kadın cırıl cırıl bağırıyodu "üsküdarda sabah oldu siz daha uyanmadınız mııııı!" sayende son kalanlar da uyanmıştır merak etme bacım!
zor bela haber buldum, kemoterapiden saçları dökülmüş türkan saylan yanında leyla umar'la camdan el sallıyordu, ergenekon dalgaları şu tayyip' i alıp götürse ya diye geçirdim içimden, sonra bu saflığıma güldüm. üzülüp kapattım tvyi, gardrobun başına geçtim. giyecek bi şey bulamadım, kırk yılda bir çocukluk arkadaşım evleniyor kolay mı giyinmek? yatağın üstünde küçük bi tepecik oluşturduktan sonra bi kot üstüne siyah gömlek çekip(vay bee hakkaten çok özel oldu!) makyaj&aksesuar aşamalarını da tamamlayıp, yola düştüm.
bizim kız klasik oda nikahı gelinlerinin aksine pek güzeldi (bknz: sağdaki foto), beyaz pantelonlar mı dersinizzzz efendim beyaz dantelli cicili bi üst mü dersiniz saç baş felaaan bir içim su. neyse, her yeşilliğin önünde fotoğraf çektirmeye başladık hemen. bu arada az önce evlenmiş çift aşağıda bi yerde telaşla fotoğraf çektiriyordu, onları da çektim. hatta az ilerde çimleri biçen amcayı da. sonra da merdivenlerdeki kırmızı halıya kurulmuş, keyifle bahçeyi seyreden şu sol alttaki güzel kediyi gördüm ve onu da çektim :)
aile büyükleri iş arkadaşları falan derken nikah saati yaklaştı. bizimkilerden önceki çiftin şahidi trafiğe takılmış yetişememiş nikaha, bu gariplerimin bi tanesinin babası aranıp duruyo şahit şahit diye. bizim eniştebey "sen olur musun?" diye sorunca hemen atladım, oturdum şahit sandalyesine, güzin ve bilmem kim'in mutluluğuna ilk adım çorbasına bi tutam tuz da ben attım. bi yastıkta kocasınlar, darısı da tüm rahat batanların başına! (bknz: alttaki foto)
29/05/2009 itibarıyla not: fotoğrafları eklemye üşendim :))))
aile faciasına adım adım, part III: kay-na-aaaa yeter ama ya!
17/4/2009 · Kategori: ömür törpüleri
evet, aile maceralarımız kaldığı yerden devam ediyor. şimdi geçen iki bölüme de buradan eklemeler yaparak kısa bi özet geçelim:
- kayınvalide ile peder yoğun isteğimize ve içlerinde çığ gibi büyüyen torun özlemine daha fazla dayanamayıp şehrimize geldiler.
- kocamın kılçık abisinin evinde kalmaya başladılar.
- geldikleri gün (geçen pazar) bir torba dolusu fıstıklı cornetto ve beyaz magnum eşliğinde abisinin evine gittik. abisi kapıda sevimsiz bi tavırla hoşgeldinsiz bi şekilde elini uzatınca ben de torbayı eline tutuşturup o günün savaşını başlattım.
- seramonişinas annem illa hoşgeldine gelelim, sonra bize yemeğe alalım diye tutturdu.
- bu hoşgeldinize gelme faslının kendi evimde gerçekleşmesini sağlayabildim ve fakat kayınvalidem sağolsun jeneratör tadındaki abiyi ve eşini de bize getirmeyi başardı. tabi çocuğu bakıcıya falan bırakmadılar, maaile geldiler.
kaldığımız yerden devam edelim. koloni halinde geldiler, elti hanımın (iki erkek kardeşin eşleri birbirinin eltisi olurmuş. gereksiz bi akrabalığın gereksiz adı işte) elinde bi torba vardı, amaaaaan, dedim içimden, hediye getirmişler. neyse, geçtiler salona, üstlerini başlarını aldım götürüp içeri attım o arada elti hanım geldi yine elinde torbayla. sahte sahte sırıtıp " abin bize hediye aldı, bütün kızlara yani hihihi" diyerek torbayı uzattı. nerden abim oluyomuş o, sorusunu gene sağlam bi yutkunmayla içime doğru sormayı başardım, bunun yerine "zahmet etmişsiniz" dedim ve alıp montların arasına attım, mutfağa geçtim. bu da hemen peşimden geldi, meraklı gözlerle beni izlemeye başladı. baktı ki hediyeye yönelik bi icraatım yok "insan bi merak eder, açar bakar, teşekkür eder..." veciz cümlesiyle "şimdi işim var, sonra bakarım" cevabını almaya hak kazandı. gecenin kalanında da jeneratöre teşekkür etmedim, hatta hiç konuşmadık, giderken güle güle bile demedim. zaten oğlan uykusu gelip cayır cayır yırtınarak ağlamaya başlamasa gitmeye de niyetleri yoktu.
çocuğun ortalığı karıştırma ve eline geçeni yere fırlatma düğmesini açık unutmuşlardı, kapatmak bana düştü. yedirmeye çalıştıkları kurabiyeleri ağzını açıp etrafa püskürtünce annesinin eline bi peçete tutuşturup toplattım....
kayınpederin rengi çocuk bağırdıkça pembe tonlarından mora doğru gitgide koyulaştı, bunu izleyen kayınvalidenin, bizim evde görüşülmesini isteme gerekçem olan başbaşa oluruz, kalabalık olmazsa daha rahat ederiz tezimde ne kadar haklı olduğumu anladığını gördüğümde iç yağlarımın eridiğini hissettim. olanca sakinliğimle (içimdeki "ÖLDÜR ONU, ÖLDÜR ONU, ÖLDÜÜÜRRRR..." diyen sesi dinlemeyip) ve çocuk zararlısının evin içine s*çmasını engelleyen denetim sistemimle büyüklerin takdirini kazandım. jeneratör ve ailesi (evet evet, bu ad çok yakıştı, artık kendisinden jeneratör diye bahsedeceğim) gittikten sonra haliyle ortama da bi huzur geldi, yüzüme nur indi, ayrıca bülbüle döndüm :)
sonuç olarak, o geceye dair söylenecek en doğru ve kısa şey mutlak zaferime giden yolda birkaç sağlam adım atmış olduğumdur.
aile faciasına adım adım, part IV: kay-na-ma
20/4/2009 · Kategori: ömür törpüleri
günlerden pazartesi, yani yeni bi hafta, yani geçen hafta bitti, yani aile büyükleri gittiiiiiiiiiii :) çok mutluyum, bugünün rengi kırmızı :)
olayları hızla özetleyelim:
- annem bizdeki işkence akşamı sonrası anneannemin yanına gitti, çünkü kayınvalideyle peder böyle dar zamanda iş çıkarıp telaş yaratmak istemediler, bu defaki ziyaretin yemeksiz geçeceği konusunda bizim evdeki buluşmada anlaştılar. arada olan bana olduğu için annemi müsait bi tenhada güzelce haşlayıp kendi kendimi rahatlattım ve gelecek ziyaretlerde aynı **kyiyenliği yapmaması için kibarca ikaz ettim.
- gerilime daha fazla dayanamayan ve (iş temposuna şükürler olsun) yorgunluğa yenik düşen kocişin aldığı kararla her akşam yerine 2 akşamda bir olarak jeneratöre gitmeyi sürdürdük. ben kendisiyle irtibatı tamamen kopardım, hoşgeldin derse hoşbulduk güle güle derse hoşçakal demek, kalan zamanlarda yüzüne bakmamak suretiyle rahata erdim.
- salak elti son gidişimizde (perş. akşamı) kendi kuyusunu kazdı. ben olannnnca sakinliğimle akşamı geçirirken çocuk zararlısı ağlıyor diye sinirlenip sofrada herkesin ortasında 1.5 sene önceki sezeryandan kalma dikişlerini attıracak kıvamda bas bas bağırmak, haliyle susmayan çocuk zararlısının ağzına vurmak vb güzide icraatları birbiri ardına sergiledi. sonuç: ben prim yaptım, onun imajı yerle bir muahahahaha
- muhtelif gerginliklerle dolu akşamın kalanını kendimi daha önce hiç izlemediğim bi diziye deli gibi konsantre olarak geçirdim, artık her hafta izlerim herhalde...
- gecenin finali: çocuk zararlısı, altı değiştirilmek üzere anne yaşam formu tarafından soyulur, k*çı açık, halinden hoşnut şekilde evin içinde koşturmaya başlar. bi süre sonra kucağıma çıkmak ister ve reddedilir, akabinde yüksek perdeden vızırdamaya başlar. vızırtıya dayanamayan bendenizce koltuklatlarından yakalanır, yüzü diğer tarafa gelecek şekilde çevrilir ve "ben tuvalet miyim len, git k*çını ört sonra gel" öğütleri eşliğinde uğurlanır. anne yaşam formu olannnca zevzekliğiyle "tüm yengeler aynı zamanda tuvalettir hihihi!" demek gafletine düşer. (bu arada yenge lafına da sinirrrrrrrr olurum) gafleti müteakip 1. saniye dolmadan gözlerimden çıkan alevlerce saçları tutuşturulur. bu esnada çocuk zararlısı tekrar ağlayarak kucağıma tırmanma çalışmalarına girişmiştir ve halihazırda engellenmektedir. anne yaşam formu bu işe çok bozularak bi hışım gelir, çocuk zararlısını ensesinden yakalar, bi yandan dişlerinin arasındaki yavrusuyla uzaklaşırken bi yandan da "gel oğlum, gitme suratsız yengenin yanına" diye homurdanır ve bu cümleyi müteakip 1. saniye dolmadan kocamın gözlerinden fışkıran alevlerce suratı yakılır, koridorun karanlıklarında uzaklaşır, gecenin kalanında yanımıza dönmez.
- cts gelir, telefon edilerek haber verilen büyükler ve valizleri jeneratörün evinin önünden alınır. güzel havadan faidelenmek gailesiyle çayıra çimene gidilir, kokoreç ve midye dolma yenir. keyifler gıcır eve dönülür. gecenin kalanında film izlenir, muhabbet alır yürür, beklenen ve özlenen aile tablosu itinaylan çizilir, cümleten rahatlanır.
- pazar sabahı kahvaltıyı müteakip kocam tarafından sıkıştırılan kayınvalide, önce inkar etse de ben ortalıkta yokken itirafları sıralar: bizden sonra elti yaşam formu ortalıkta pek atıp tutmamıştır ancak kayınvalide kendisini bi tenhada yakalayıp, yaptığını terbiyesizlik olarak nitelemiş, herkesin çocuk sevmek zorunda olmadığını da eklemiştir. bu müjdeyi alan bendenizin menteşeleri gevşer, salonda roberto carlos' a taş çıkarırcasına yengeç dansı yaparak zaferimi kutlarım!
- büyüklerin şahitliğinde jeneratör ve ailesiyle bağlar sonsuza dek kopar. içim rahat, ağzım kulakları da aşmış ensemde birleşmiş halde ziyarete gideceğimiz arkadaşımıza hediye bakmak üzere evi terk ederim...ışıklar... perde.... alkışşşşş!