
saçlarım omuzlarıma zor geliyordu evlendiğimde. zaten gelin başı denen rezil şeyi sevmezdim eskiden beri, 3 numaradan 1 senede anca uzamış kat kat saçlarımı abuk sabuk topuz yaptıracak değildim elbet. biraz daha uzun olsaydı saman iplerle ince ince örecektim belki 4 belki 5 tutam, ama kısaydı. örgünün her türlüsünü sevdiğimden, tepeden iki tutamı arkaya verev uzanan balıksırtı ördürmüştüm düz fön üstüne. kuaför uçlara biraz hareket vermeyi önderdiğinde reddetmiştim. dükkanından çıktıktan 2 saat sonra gidip evleneceğimi bilse düşüp bayılırdı herhalde...
kahvaltıdan sonra çiçekçiye gitmiştim babamla, papatya almaya. çiçekçi ne amaçla aradığımı öğrenince üzülmüştü, havalar çabuk ısınmış, 1 haftadır hiç papatya gelmiyormuş. "zaten hassas olur papatya, bu sıcakta dayanmaz, hemen buruşur bırakır kendini" diye eklemiş, sonra papatyanın daha etli yapraklı, biraz daha kalın saplı kuzenini göstermişti bana, kabul etmiştim mecburen. başımın ölçüsünü alıp, 1 saat içinde hazır olacağını söylemişti.
gelinliğimi kendim çizip, akşama kadar kadınlarla kavga edip seçtiği mesleğe lanetler okuyan suratsız bir penyecide diktirmiştim. kendim çizdim dediysem, bakmayın yıldırım mayruk falan değilim. yerlere kadar uzun düz ve sade bir elbiseydi işte. alt kat amerikan bezi, üstü kendinden minik dallarla desenlenmiş tül. nikahtan sonra da boyar, batik falan yapar, yaz boyunca giyerim diye planlamıştım. annem neredeyse çıldırmıştı sinirinden. "ankara'ya gel de artık şu gelinlik işini halledelim" deyip de zaten hazır olduğu cevabını aldığında bile, gelinlik diye önüne koyduğum elbiseyi gördüğü an kadar bozulmamıştı sanırım... amerikan bezinden gelinlik mi olurmuş! insan bari saten seçermiş vır vır... benim zevkim değil mi canım, kime ne...
arabadan inip de yürümeye başladığımızda gelen tepkiler çok hoşuma gitmişti. çankaya belediyesi sakinleri olarak, kalbi ağzından fırlayacak gibi vedat dalokay evlendirme dairesine giren gelinlerin arasında en sadesi bendim galiba...
neredeyse senesi dolacak bu telaşların, şimdi bambaşka tasalarım var. dün yazmaya başlamıştım, iş bastırdı, bitiremedim. dün akşam ayrılmakta olduğum eşim ve benim için büyük yalan sınavı vardı! aileme yemeğe gittik. haftasonu tatile çıkacaklar, gitmeden hem ziyaret hem erken babalar günü kutlaması vs. anlaşıldığı üzere, kızlarının ve damatlarının yaşadığı olaylardan ve gidişattan haberleri yok. son dönemlerde epey sıkıntıları oldu, eve giren hırsız, ceviz'in hastalığı ve ölümü, anneannemin evine bir kadın bulmak ve anlaşmalarını sağlamak derken annemin evden 3 haftadır uzak kalışı, bu kadar sıkıntının üstüne şimdi de salona halay çekerek girip "hadi biz boşanıyoruz, le le le le le...." diyemeyeceğim. bari tatilleri zehir olmasın. en azından kendilerini toparlar, moral ve d vitamini depolamış olarak dönerler, kabullenmeleri daha kolay olur diye düşündüm. bir de, barıştırmaya çalışmaları ihtimali var ki, onu düşünmek bile istemiyorum. bu yüzden de her şey bitene kadar beklemeye karar verdim. onlar dönene kadar biter diye tahmin ediyorum. zaten şurada 29 hazirana ne kaldı ki?..
kısa bir aradan sonra alyansımı taktım dün sabah, önceki gece unutmamam yönünde tembihlenmesem yine bırakıp çıkardım ya, neyse. sol elim bir ağır geldi ki gün boyu... ne çabuk alışmışım parmağımda olmamasına, ne kadar da zor alışmıştım parmağımda olmasına. eskiden beri büyük yüzükleri severim, taşlı ya da taşsız ama mutlaka büyük ve mutlaka gümüş. sol elimin ne zamandır özlediği büyük yüzüklerle buluşmasını kutluyorduk 10 gündür, dün ara verdik. 1 günden bir şey olmaz, değil mi? bu sabah telafi ettim zaten, orta parmağımda çok sevdiğim kehribar yüzüğüm, üstüne ışık vurdukça bana göz kırpıyor.
akşamı düşünmekten o kadar gerilmiştim ki, şakaklarım hafiften zonklamaya başlamıştı. nasıl gülümseyeceğim aileme, nasıl oturacağım onun yanında hiçbir sorun yokmuş gibi, biz gözden kaybolana kadar arkamızdan bakacaklar mı endişesiyle eskiden olduğu gibi el ele mi gideceğiz sokağın başına kadar... düşünmemek gerek bunları, düşünüp gerilmemek gerek diye kendimi telkin ettim. sonra telkini bıraktım, yoksa şimdiden düşünüp hazırlanmak mı gerek pot kırmamak için diye panik panik panik!.. annem zaten soracaktır telefon numaramı neden değiştirdiğimi diye endişelenmiştim, sormadı. numaralarımız aynıydı, avea'nın gereksiz romantiklere özel hizmeti ikiz numaralar. biriniz 506 diye başlıyorsa diğeriniz 505 mesela, gerisi aynı. bizim numaralarımız evlilik yıldönümümüzdü, haziran 28. bence zaten çok lüzumsuzdu ama kırılmasın diye kabul etmiştim. şimdi olmayan evliliğin tarihini taşımanın ne anlamı var diyerek cts günü yeni bir numara aldım. böylece 11 yıllık sakin sessiz gsm tarihimde, son 1 sene içinde 3. defa numaramı değiştirmiş oldum, mail atıp haber verdiğim arkadaşlar hemen dalga geçmeye başladılar. sebebini açıklayınca cevaben gelen maillerin içeriği de değişti tabi.
yakın arkadaşlarımdan kimse şaşırmadı. evleneceğimi, hem de ankara'ya geri dönüp yerleşeceğimi duyunca verdikleri tepkilere ne kadar da gülmüştüm. hep aynı cümleyle açmıştım konuyu
- ben ne yapsam çok şaşırırsın?
gelen ilk cevaplar da genelde aynı olmuştu
- allah bilir ne yaptın yine, alıştım, sen ne yapsan şaşırmam
ve muhtelif devam cümleleri örnekleri
- ya bu defa şaşıracaksın ama. düşün, benim hayatta yapmayacağım bir şey düşün, şimdi onu yapacağımı söylesem şaşırmaz mısın?
- ya şaşırmam... evlenecek olsan belki...
- evleniyorum!
- hadi ordan be!
ya da
- sarışın oldun ehehehe
- yok artık o kadar da değil! ben olsam olsam moruşun olurum heheh
- ee, ne bileyim. başka bir şeye şaşırmam galiba
- yok yok, şaşırırsın, iyi düşün
- o zaman evleniyorsun
- bildinnnnnnnnnn
- hadi len, şaka yaptım ben, saçmalama
- vallahi gerçek...
galiba herkes evlendiğim günden beri boşanma haberimin gelmesini bekliyormuş. itiraf edeyim mi, ben de en başından beri bugünü bekliyordum! daha yanına taşınalı 1 ay olmadan çıkan sorunlar, o haftasonuna kadar hiç değişmeden ve en ufak düzelme olmadan süregeldi. sevgime sığınıp kendimi kandırmaya çalıştığım zaman boyunca giderek çekilmez oldular, bugüne ulaştık sonunda.
çiçeklerden taç yapma mevsimi geldi yine. bana ne kadar zor ve yavaş görünmüş de olsa, 1 sene geçiverdi. edalım yeni bir yazı yazmış, onu okuyunca içimden geldi anlatmak. hayat garip, çiçekler gibi güzel şeylerden bahsederken konuyu nerelere getiriverdim yine. ben getirdim yahu, hayatın ne kabahati varsa... neyse, daha fazla uzatmayayım yoksa çin'in nüfus planlamasına kadar uzanabilirim. biliyorsunuz, sündürme potansiyelim yüksektir.
bu arada, makyajım fotoğraftakinden daha sadeydi :)) içiniz çok kararmasın, biraz gülümseyin istedim.
hadin görüşürüz...
