1.06.2009

eski blogdan taşınanlar, no: 14

dilber hanım'ın açlık grevi
15/5/2009 ·
- şşit kızzz baksana banaaa, kalbim atıyor düm takaaa... dedim seval' e. kendisi şarkılı türkülü bi arkadaş ya, bugün öyle selam vereyim istedim. nasılsın iyi misin derken, şeker nam-ı diğer dilber hanım yemeye başladı mı diye sordum, hala yemiyormuş. bu dilber, maşallah adının hakkını veren bir kedi tanrıçası. ceviz yaşıyor olsaydı, tabi bi de toşbikleri alınmamış olsaydı, tutardım patisinden, alırdım kolumun altına bi kutu whiskas mama, elime de bi demet çimen, hayırlı bi iş için çalardım kapılarını valla...
bu dilber hanım bi süredir yemek yemiyor. hep yediği bi mama markası varmış, bu ara köküne kıran mı girmiş nedir, zıkkım bulunmuyormuş. bulunan markaları beğenmeyen haspam da greve gitmiş. evcek perişan olmuşlar onu yedirmeye çalış, bunu yedirmeye çalış... yok, inat sağlam. gerçi anne almış eline enjektörü basmış ağzına sütü, dinsizin hakkından imansız nasıl gelir göstermiş. dilber hanım, dilber hanımmm, benden söylemesi enjektör ele bi kez alındı mı geri bırakılmaz, bugün ağzınızdan sütü basarlar yarın k*çınızdan vitamini, akıllı olun akıllı...
bu arada, bilimsel destek de alınmış tabi. baytar bi mama önermiş, yeniymiş, çok lezzetliymiş, bunu mutlaka yermiş, e tabi azıcık bi şey de pahalı gibiceneymiş... dilber hanım onu da yememiş!
dilber dilber deyip duruyoruz, sanmayın ki çıtır bi kediden bahsediyoruz. minare yıkılmış ama mihrap yerinde diyelim, varın yaşını da siz hesaplayın şimdi. baytarın dediğine göre dişi sallanıyormuş ondan da yemeyebilirmiş. ama mama poşetinin sesini duyunca flash gordon gibi koşuyormuş hanımefendi, kokluyormuş, sonra kıvıra kıvıra gidiyormuş zilli. unutmadan, sabıka kaydının kabarık olduğunu da ekleyeyim. evin diğer tüylü sakinlerinden pıncır (benim has adamımdır kendisi) yeni geldiğinde de kıskançlığından 1,5 - 2 ay bişey yememiş. bunu duyunca ben koptum:
- ohaaa, azme bak, insan olsa bu hasetlikle, bu or**pulukla başbakan karısı olurdu kesin, dedim. yanlış anlamayalım, sözüm meclisten dışarı, aklıma carla bruni geldi de ondan. ablası bi gazeteye röportaj vermiş bizim haftasonu eklerinden biri de haberi haber yapmıştı bi zaman. "carla ister, carla alır!" demiş bacısı için, belli ki kendisi de aynı hırsa sahip ama hedefe ulaşacak kudretten yoksun yazık. içine dert olmuş.
sonra karşılıklı kopunca, bu aralar pek keyifli şeyler yazamadığım için onay da alarak bunu yazmaya karar verdim.
ilerleyen günlerde bakalım dilber hanım hedefine ulaşabilecek mi? yoksa anne ve enjektör bir kez daha mı saldırıya geçecek? savaşı kim kazanacak? evdeki diğer tüylüler bu işe ne diyor? devamı için, cennetcehennem.blogcu.com hadin kalın sağlıcakla...
nasıl evde kalamadım, part I: eski kararlar
18/5/2009 · Kategori: hayatımdan
nasıl evde kaldım diye bi dizi mi vardı? yaşlı kadınlarla (anne-teyze falandı galiba) aynı evde yaşayan, evlenmek isteyen ama bi türlü muradına eremeyen bi geçkızın (yanlış yazmadım, yaşı geçmiş kıza gençkız demek komik olacaktı çünkü :)) hikayesini anlatıyodu galiba. pek dizi seyretmediğimden anca iki program arası jenerik takibiyle varlığını keşfettiğim bi yapımdı işte. neyse.
efendim, yakın geçmişte evlenen hera kardeşimizin yazılarından gaza gelerek kendi evlilik hikayemi anlatmaya karar verdim. malumunuz, detaylardan ziyadesiyle hazetmekte olduğumdan, anlatmam biraz uzun sürecek, kimseleri bayıltmayayım diye parça parça yazacağım.
evde kalmaya nasıl karar verdim hatırlarım, dili boyundan uzun carcar bi kız çocuğuydum, amcam bi şey istemişti de yapmamıştım. o da kızmıştı şakadan, şimdiden öğren ilerde kocan isteyince ona da yapmam etmem mi diyeceksin, diye. ben evlenmeyeceğim kiiii, demiştim. çok gülmüştü rahmetli, görürüz, demişti. omuz silkip geçmiştim. ne evlenecektim be, elin oğlu habire bi şey isteyecek onu getir bunu götür, yemek pişir... ben şeytana uydum evlendim, ama kısmet değilmiş o göremedi...
hayatımın hiçbir döneminde evlenmek arzusu ve niyetinde olmadım (imzayı attığım an da dahildir) aksi gibi çevremde eş-dost, hısım-akraba, tanıdık-tanımadık, dış kapının mandalı kim varsa sözleşmişçesine beni evlenmeye teşvik etmek için uğraşıp durdular. mesela benden 4 yaş küçük kuzenim nişanlanacağı zaman, damadın ailesi 7 soyuyla birlikte kız isteme ve nişan faslı için geldiğinde, kayınvalide beni gözüne kestirmiş ve damadın amcaoğlu için "bunu da ..'ya alalım" diye planlar yapmış. karpuz seçiyor maşallah, tamam k*çımız büyük ama pazarda kiloyla satılacak kıvamda değiliz çok şükür! sonra amcaoğlu mevcut manitasıyla evlenmeye karar vermiş de, ben arada yırtmışım. bu arada, iyi ki amcaoğlunun manitası varmış, çünkü o nişan boyunca beni adım adım takip eden, daha sonra kına gecesinde de ben göbecikler atarken 10000 kare fotoğrafımı çeken sinir yaratık [damadın şahidi] bu amcaoğlunun da çok yakın arkadaşıymış. damada gidip, ben aşık oldum evlenme teklif etsem kabul eder mi acaba?, demiş. damat da "SAÇMALAMA!" diye fırçalayıp kulağından tutup götürmüş. mazallah amcaoğlunun manitası olmasa, ben de es kaza buna iki fingirdesem kaç senelik arkadaşların arası bozulacaktı. amaninnn evlerden uzak olsun, tü tü tü tü...
kayınvalide epey de azimli çıktı. bi defasında kuzenin evinde denk geldik, ben balkonda orta kahve-kısa winston izmit manzarasına nazır keyif yapıyorum (aaah uleyn paketinin kırmızısını sevdiğim aaahhh!..) geldi yanıma, önce bi çok iyisin çok tatlısın pohpoh faslı, sonra konuya bodoslama: "bizim bi akraba var, banka müdürü. boylu poslu, çok yakışıklı. hem üniversite mezunu, bak o da iktisat okudu iyi anlaşırsınız. geliri de iyi, sen istersen çalışırsın..." muhtelif manevralarla atlattık çok şükür, müdürle de evlenmedik. eve dönünce niyeyse içimden geldi, hemen kuzuşa gidip sana bi kısmet buldum diye şu çöpçatma işini denemeye soyunmuştum. (bu arada kuzuş ev arkadaşım, canım ciğerim, kan kardeşim olur. kendisini kuzuş diye sevmeme de bayılır (!!!) ) ne var canım, kuzuş da bankacı, kuzuş da iktisatçı, kuzuş da uzun boylu. bi çift bundan daha uyumlu olursa mazallah nazar değer... ama kuzuş da kabul etmedi. kimbilir hangi yelloz kapmıştır şimdi o cillop gibi banka müdürünü....
fıyyyt fıyyyyt!... (ıslık efekti)
20/5/2009 · Kategori: hayatımdan
taksiciler... onlarsız trafik ne kadar da güzel olurdu değil mi? daha az kavga ederdik, üstümüze daha az çamur sıçrardı yağmurlu havalarda, gece tarifesi diye bi geyik olmazdı mesela, gecenin köründe uzak bi yere gitmek zorunda olup "abi, bilmem nereye gündüz açar mısın?" pazarlığı da yapılmazdı... ama taksisiz hayat, daha çok alkollü sürücü, daha çok acılı yürek de demek olabilirdi. olurdu hatta, evet olurdu.
bi gençlik anısı: annemler şehir dışındaydı, okuldan iki arkadaşım ve 2 torba şarapla eve geldik, sabaha kadar içtik, erkekleri çekiştirdik, kakara kikiri... sabah kursa gitmem gerekiyordu, annemler de dönecekti, evi hızla terkettik. bi taksi çevirdik, adresi verdik. kızlardan birinin çenesi düştü, taksici de dahil, cümleten koptuk. en canalıcı cümlesi şöyle bi şeydi (geçmiş gün unutma payım saklı)
- taksiyi seviyorum abi, insan taksiyle asla b*ka batmaz!..
- ne ne neee!
- tabi abi, taksi süper bi şeydir. içersin içersin, binersin abi taksiye hop evindesin. hem böyle muhabbet de edilir, canı sıkılmaz insanın...
taksilerle ilgili tv programları vardı bi ara, daha doğrusu taksici kılığındaki tv programcıları, ben de rastlamıştım bi defa. leventteyim, iş kulelerinden çıkmışım, iyi geçmiş görüşme nedeniyle ağzım kulaklarımda. kapının hemen önündeki taksiye atladım, beşiktaş iskele'ye gidelim lütfen, dedim. nasıl oldu anlamadım, taksiciyle sohbet etmeye başladık. geçenlerde sevda demirel bindi arabama, dedi, sığabildi mi?, diye sordum! sana ne kızım, elin taksicisi, sığdı mı sığmadı mı sorduğun soruya bak şimdi... neyse, adam kahkahayı bastı, koltuğu öne çektik zor bela sığdı, dedi. ulan bu herif bana bi yerden tanıdık geliyo ama... neyse... hayatımın en şamata taksi yolculuğuydu. sonra takaya atlayıp üsküdara geçip günlük sıradan şeylere devam etmiştim. aradan 2 hafta falan geçti, bi gece kanalları tarıyorum, aaaaa!... benim komik taksici değil mi len bu?! meğer ben ceyhun yılmaz' ın taksisine binmişim! sonra bikaç bölüm programı yakalamaya ve kendimi görmeye çalıştım, denk gelmedi. belki sevda'nın şerrinden korkup yayınlamamıştır. amanin, düşünün sevda demirel ceyhun yılmaz'a konuk oluyor, programa arka koltuktan bağlanan bendeniz arabaya sığıp sığamadığını sorguluyorum, sevda köpürüyor allah köpürüyor. rövanş için gelecek programa davet ediliyorum, sevda bu arada boş durmamış beni sormuş soruşturmuş, o da başlıyor oturduğu yerden beni b*klamaya: "ben araştırdım, bu günlüktutan hanım çok asabiymiş, okuldayken oraya buraya tekme atmaktan hep forması sökülürmüş de annesi kızarmış, çok küfredermiş, bi de g*tü ilkokuldan beri büyükmüş, hıh!" ben de karşı atağa geçiyorum, "olsun, büyük ama en azından gerçek, para vermedim, halis muhlis zat-ı şahaneme ait, bilfiil kendi g*tüm nabeeeer... " böyle başlıyoruz, sonra ortalık karışıyor. bu bana saldırıyor mesela, hande'ye tokadı yapıştırdığı gibi bana da yapıştırmaya çalışıyor, ama ben hande gibi salak salak bakmıyorum tabi, yoluyorum saçını başını... abovvvvv! rezillik vallahi. yok abi, şöhret böyle basit insanları bozuyor. beni değil tabi, çünkü ben zamanında form sante'ye çıkmış, efendime söyleyeyim rahşan affı ile ilgili muhalif görüşleri ana haber bültenlerinde yayınlanmış, anaokulundaykene reis-i cumhur kenan evren paşa karşısında şiirler okuyup bayrak açmış... ama hayatıma gayet mütevazi devam etmiş, şımarmamış, ünden paradan başı dönmemiş şahane bi insanımmmm :)))))))))))))))))
not1: sweety, senin arşivini okuyordum ceyhun yılmaz yazını görünce aklıma geldi bunlar, sağolasın :)
not2: fiktoşşşşş, bambiiiiii sizi çok özledim. ağustosta ordayım, bu defa manşetten yapın haberimi vallahi bozuşuruz :)))))))))))))))
nasıl evde kalamadım, part II: baştan çıkarmaya çalışanlar ve içsel savunma mekanizmalarımın tepkileri
20/5/2009 · Kategori: hayatımdan
bu hayat yalnız geçmez diyenler oldu. geçer, geçer bal gibi geçer dedim. ne zaman iş ciddiye binecek gibi olsa tabanları yağladım. alışırım bağlanırım, neme lazım dayanamaz evlenirim, halihazırda hayır diyebilecek kadar sağlamken uzaklaşmakta fayda var diye düşündüm hep, keyfimi bozamazdım. devir değişmiş arkadaş. eskiden kızlar evlenmek için iyi aile çocuğu arardı, zamanla eli yüzü düzgün olsun yeter günlerini gördük. sonra biraz serseriler revaçtaydı, onlardan bi tane yakaladın mı zamanında çok b*klar yedikleri için doymuş olur evine sadık olur... dendi. hade len ordan dedim, güldüm. tavuk g*tü tövbe tutmaz der anneanneciğim. neyse, devir değişti, kızların gözü açıldı. biraz özgür, biraz cesur, biraz rahatına kafasının huzuruna düşkünse erkek milletinden öcü gibi kaçar oldu kızlar. artık erkekler evlenebilecekleri kızları kafeslemek için türlü oyunlar tezgahlıyorlar :)
mümessilliğimin son zamanlarıydı, o zamana kadar aldığım en cazip teklif geldi. ilk görüşte aşk demişti, evlilik alerjimi öğrenince tamam, dedi, söz veriyorum, gel beraber yaşayalım, sen istemediğin sürece ağzımı açmam, evliliğin e'si geçmez aramızda. çanakkale' de yaşıyordu, bi şirketin bölge müdürüydü. bizim sektörde bağlantıları güçlüydü, tayinimi bile ayarlamıştı, iş he dememe kalmıştı. hem çok ucuz bi yerdi, yaşamak kolaydı orda, hem de keyifliydi. bozcaada, hayal kahvesi, geceleri beyin çorbasından kelle-paçaya sınırsız seçenekli çorbacı, deniz, orman, hünnap ağaçlarına saldırmak... beni cezbedecek her şey biraradaydı. yazları dalış yapardık, bi de bağ evi bulmuştu, aralık primiyle alacaktı. arka bahçesinde çanak-çömlek yapacaktım ben, kendi üzümümüzden de kendi şarabımızı yapacaktık, teçhizat da vardı. boğaza bakan ev buldu, köpek aldı, tuttu elimden eşya seçmeye götürdü beni. bakacağımız altı üstü bi kanepe idi, beceremedim. mantık evliliği oluyor da, mantık beraberliği neden olmasın demiştim, çok iyi insandı, severim demiştim, halt etmişim!
girdiğimiz 2. mağazaydı galiba, adam bizi kanepeler arasında çekiştiriyor iteliyor ona oturun buna bakın... birden bi sessizlik oldu. ne oluyor diye bakındım, bi şey sormuşlar benden cevap bekliyorlarmış, dalmışım. "canım, neyin var?" dedi. "rengin solmuş, acıktın mı, şekerin falan mı düştü?" arkamdaki aynaya baktım, bi marslı kadar olmamakla birlikte epey yeşildim. bu arada nefes almakta zorlandığımı ve ensemin uyuştuğunu farkettim. hadi bi şeyler yiyelim, zaten bunları beğenmedim, dedim. aceleyle çıktık. ertesi gün öğle yemeğinde denize doğru dalıp gitmişim, yapamayacaksın değil mi?, dedi. gözleri dolmuştu. yapamayacağım, dedim. "dün akşam anlamıştım zaten, mobilyacıda... annem seni çok sevmişti, işte bu kız benim torunlarımın annesi olacak kız, demişti... çok mu üstüne geldim? bekleyelim, ne kadar istersen, beklerim ben... istemiyorsan gelme, kal istanbul'da, ben beklerim... ben geleyim?... " bi dakika bi dakika, dostum sen neler saçmalıyorsun? ne demiş annen, bi daha söyle bakayım? ulen tamam, birlikte yaşamayı normal addediyorum ama üstüne kaymak niyetine bi de çocuk mu? ne diyosun sen be? haberin yok galiba, ben çocukları sevmem, elime versen çiğ çiğ yerim ulan onları ne doğurması? hem de 1 tane değil, hem de senin annenin torunları öyle mi? ulan senin annen ne ki torunu ne olsun, bu kadar kutsal sülaleye da vinci code misali kutsal kase lazım, benim kasem sizi bozar canım, yaramaz, hadi bana müsade!
allahım, nasıl bi tongaya düşmek üzereymişim de haberim yokmuş! kumpasa bak ya, doğmamış çocuğa don biçilmiş de, bi giydirmesi kalmış! paçaları fırfırlı mıydı bari?...
demek beynimde nefes almak, konuşmak, beslenmek, yürümek vb basit işler için 3-5 kıvrım varmış, yıllardır onlarla idare etmişim de haberim yokmuş. işte bu az kıvrımlı küçççücük beynimin yediği numarayı, çok şükür içgüdülerim yemedi de, bu badireyi de hayırlısıyla atlattım! 1 sene öncesine kadar, evliliğe en çok yaklaştığım olaydır. geçmiş olsun.
orta parmağımın ucunda üreme meseleleri
20/5/2009 · Kategori: iki lafın belini kıralım, neşemizi bulalım
nedir abicim bu insanlardaki çoğalma merakı? herkesin kendince gerekçeleri var kimi doğru kimi yanlış, tabi bana göre. naçizane herkesin fikri var işte, benimki de ürememekten yana var mı itirazı olan?
insanlar fütursuzca çocuklanmaya devam ediyorlar, yakında çin'e kafa tutarız. geçenlerde bi mail gelmişti, çin'deki binaların fotoları vardı. hemen hemen hepsi gökdelen, çirkin beton yapılar, küçücük pencereler, yüzlerce ev üst üste sıkış tepiş sokaklar... arkadaşım konu olarak "bu ne be!" yazmış, inceledim ve hemen cevap yolladım. "kızım, yat kalk şükret adamlar diklemesine yerleşiyorlar dünyaya, yere paralel konutlaşmaya başlasalar kendi memleketlerine sığmaz te buralara kadar taşarlar, sizin eve de 3 çinli düşer!" diye. işte biz anca buna rakip oluruz. adamlar sporla, teknolojiyle (gerçi her şeyin çakmasıyla ama olsun, onu da yapamayanlar var), organizasyon yetenekleriyle dünyaya kafa tutsun, biz de onların nüfusuna kafa tutalım. sonunda açlıktan neler yemek zorunda kalıcaz düşünen yok...
bi kere, çocuk sahibi olmak için belli kriterler olmalı ve nüfus artışı kesinlikle devlet kontrolünde planlanmalı... diycem ama, sağolsun tayyip s*çtı planlamanın içine! bu durumda, benim gibi zeki birileri çıkıp yönetime el koymalı, en azından bi doğum kontrol bakanlığı falan kurulsun da başına geçeyim canım, ne bu böyle aaa...
ilk icraatım çocuk sahibi olmak isteyenler için zeka ve kişilik analizlerini zorunlu hale getirmek olur. önüne gelen tavşan gibi 3-5 fırlatırsa, istediğimiz kadar şikayet edelim yeni nesilden, olduğumuz yerde sayarız. niye? çünkü o neslin yetiştiği tarlada ve atılan tohumda keramet yok! tamam, bunu çözdük, ortalamanın altındakilere (ulan bizim memlekette ortalama da çok yüksek çıkmaz ki... hmm... başka bi ortalama almak lazım, japonya mesela. evet evet, japonlar iyidir, hem zekiler, çalışkanlar, hem modern hem geleneklere bağlılar falan, iyi bi sentez, tamam, japonya ortalamasının altında kalanlara) üreme izni yok.
2. kriterimiz: çocuk yapmak için haklı bi sebep var mı ortada?
- ben çocukları çok seviyorum, onun için böyle vıcır vıcır etrafımda bi sürü olsun istiyorum. kızlara böyle pembe fistolu etekler giydireyim, saçlarına fiyonk takayım, oğlanlara maviş maviş papyonlar... ayy canlarımmm, ne şirinler di miiiii... yerim ben onlarıııı...
cevabını vermeye hazırlananlar, çıkın lan sıradan, izin mizin yok size!
- soyum devam etsin, soyadım kalsın istiyorum...
karar: ulan, sen nesin ki soyun ne olsun? bugüne kadar dünyaya ne kattın, kaç icadın var, soyu tükenmekte olan kaç hayvanı kurtadın? tırt! peki soyadın ne? düveroğlu, hımm bence sen burdan çıkınca adliyeye uğra, mahkemeye başvur da değiştir canım. reddedilmiştir! sıradakiiii...
- rahmimde kist varmış, doktor doğurursan geçer dedi...doktorların her dediğine inanma canım, onlar da allahın kulu hata yapabilirler. östrojen tedavisi gör, geçer. sıradakiiiiiii...
- kocamın gözü hep dışarda, doğurayım 2 tane de eve bağlansın...
salak karı, sana bu halinle bakmayan aklı dışarda olan adam, zeplin gibi gezdiğin zaman mı bağlanacak eve? akşam işten yorgun argın gelecek yerdeki oyuncağa ayağı takılacak, çocuk altına etmiş bi yandan avaz avaz ağlıyor, gürültü patırtı... gelinir mi lan böyle ortama? akıllı ol, git kuaföre iki fön çektir biraz makyaj yap, az da işveli ol canım her şeyi devletten beklemeyin, çözüm odaklı olun biraz. sıradakiiiiiii...
- biz istemiyoruz aslında, ama kayınpederim çok ısrar ediyo, ölmeden torunlarını tepesinde hoplatmak istiyomuş...
olmaz yavrucum öyle istemeden, söyle kayınpederine kaldırabilirse (kolunu yani, ki tepesinde torun hoplatacak kadar gücü varsa kaldırabilir diye tahmin ediyorum) yapsın kendisi, siz onu hoplatırsınız. nasıl, kayınvalide 70 yaşında mı, e naapalım canım o da şansına küssün. sıradakiiiiiiiiii...
- biyolojik saatim işliyor, tiktakları duyar gibiyim...
kedi misin canım sen her tiktakta hemen koş tıktık fikfik... içgüdülerine mukayet ol biraz, 2 ayak üstünde yürüyorsun hakkını ver, bak bi tenhada yakalatır kısırlaştırmaya yollarım ona göre... sıradan bi kişi gelsiiinn...
- içimde bi yaşam büyüsün istiyorum, kıpırdadığını hissetmek istiyorum...
yaz: haftada 5 gün çiğköfte yenilecek, diğer öğünlerdeki etler az pişirilecek, sebzeler meyveler yıkanmadan tüketilecek, tuvaletten çıkınca eller kesinlikle yıkanmayacak. bunu uygula, 2 hafta sonra seyret kakanda oynaşan kurtları, hade naş naş!
- 5 kızım var bi de oğlan istiyorum...
bizim sülalede de 5 oğlan var hiç kız yok, gel bunları everelim konu burda kapansın. adres neydi? akşam müsait misiniz? sıradakiiiiiiii...
bu böyle uzar da gider. yetki bende değil mi, izin vermiyorum kardeşim, düzgün sebeplerle gelin karşıma. o zamana kadar hadin yallah, çıkışta sağda eczane var, alın ordan ne lazımsa, kaza kurşununa kurban gitmeyin...
bu yazı ilhami'ye ithaf edilmiştir, o benim pala bıyıklı ilham perim :) öperim canım, sağolasın.
mesanen mi var, derdin var!
21/5/2009 · Kategori: ömür törpüleri
okulda mon cher diye bi arkadaş vardı ( istanbul' dan ithal, st. joseph mi ne mezunu olduğu için mon cher kısaca monş) alem çocuktu. bütün okul tarafından bu şekilde çağırıldığı için gerçek adını unutma kıvamına gelmişti. bi sabah annesi aramış derse gitmeden yakalayayım diye, bu da uyuyormuş. el yordamı telefonu bulmuş, kulağına götürmüş, alo derken artık nasıl bi ses çıkardıysa sabahın boğaz kuruluğuyla, annesi paniklemiş,
- t...?
- öff... hayır, yanlış oldu...
- efendimm? oğlumm?..
- ha? annee?..
neyse, bu monş bigün arkadaşlardan birine bi laf etmişti, o geldi aklıma. bizim h... , maşallah gününün yarısını tuvalette geçirirdi, bi gün gene tuvalete gitmek üzere ayaklanınca monş dayanamadı, artık içine dert mi oldu ne olduysa h.. nin habire helaya gidişi, koydu lafı:
- oğlum, beynin böbreklerin kadar çalışsaydı bugün chiang yerine senin kitaplarını okuyor olurduk!
bu veciz cümlenin akabinde, uzatma yılları da dahil olaya şahit olanların tamamı mezun olana kadar her tuvalet bahsi açıldığında (yanlış anlaşılma olmasın, ömrümüz hela konuşarak geçmiyor) cılkını çıkarana kadar mon cherin kulaklarını çınlattık. son 1 haftadır falan o günleri düşünür oldum. okulu özlediğimden değil elbet. malumunuz ısınan havaların etkisiyle sıvı tüketimimiz artıyor. haliyle sıvı çıkışı da... lafı dolandırmayayım, günümün yarısını tuvalette geçiriyorum arkadaşlar. zaten maaşlar geriden geliyor, bu gidişle mesaiden çalıyorum diye benden para kesmeye başlayacaklar. 2-3 hafta önce bi örneğini yaşadık. sebilde şişemi doldururken muhasebeci beni gördü ( bu arada, cırlak gidince yerine gelen kadın da onun bi gömlek üstü çıktı. acaip giyiniyo böyle kolları pencereli kırmızı bodyler file çoraplar falan, insana kötü kötü çağrışımlar yaptırıyo valla, saçlar da dipleri gelmiş röfleli her daim yataktan yeni çıkmış gibi darma duman ve uçları püsküllü falan... neyse, gene huyu suyu ötekine göre düzgünce, bununla yemekte falan karşılaşınca iyi kötü oturup iki laf ediliyor, daha doğrusu ediliyordu. -di' li geçmiş zaman kullandım çünkü şimdi etmiyoruz, karı bana küsmüş! sebebini bilmiyorum ama durumu farkedince çok güldüm. 2 çocuk annesi, bilmem kaç yaşında eşşşşşşşek kadar kadın, kaderin hain oyunları sonucu onunla aynı bo*tan şirkette çalışmak zorunda olan bi iş arkadaşına küsüyor! yuuh! ofisi de çocuk parkına çevirdik en sonunda, kum havuzu nerede peki?.. bi an pürçük hanımın kum havuzunda oynadığını ve poposuna kum kaçtığını düşündüm de... o yoluk saçlarının panikten iyice dikeldiğini falan... hihohahah) ne diyorduk, evet muhasebeci beni gördü,
- su parası kesicem senden, günde kaç şişe dolduruyorsun, fatura edelim hemen hehehehe
- ben de geciken maaşlarım için fark faturası kesicem!
- gıykh!....
- muahahahahaaaa
anaaa... dur bi dk yaa... kadın buna mı alınıp küstü ki? bi düşündüm de, bundan sonra bi daha işle ilgili konular dışında hiç konuşmadık galiba... evet evet, valla bu son olmuş. aaa, salağa bak ya!.. gerçi bi ihtimal daha var, onu da geçen gün wonderwall'le yorumlaşırken hatırladım, kocası şirkete gelmişti bu da bizimle tanıştırmaya getirmişti. gittiler, o ara çok komik bi şey oldu ben kahkahayı koyverdim, acaba camlar falan zangırdarken bu karı üstüne alındı da kocasına güldük mü sandı? la havle.... akıllı yanımızda durmaz deli g*tümüzden ayrılmaz, şu şirkette 1 senem doldu, ne merkezde ne şubelerde daha 1 tane akıllı muhasebeci görmedim.
bu pürçük hanım, dün de muhasebeden başka bi arkadaşa canlı yayında küstü. kızcağız telefonda başımızın belası yemek şirketiyle bi şekilde anlaşmaya çalışıyor ( bu arada yemek şirketinin son numarası porsiyonları kuşa döndürmek oldu, açlıktan ölmek üzereyiz) pürçük de yanında "şunu da söyle, bunu da söyle, o kadar kibar olma, bıdı bıdı, tırı vırı..." kız telefonu kapattı, bu bi sinirlendi "neden şöyle demedin, neden bağırmadın " bilmem ne... öbürü de gariban, "ben insanları azarlayarak konuşmaktan hoşlanmıyorum, ben insanlara hakaret edemem, ben bu şekilde iletişim kuruyorum..." derdini anlatmaya çalışıyo ama dinleyen kim. üstelik karşı çıkıyor diye iyice sinirlendi, aaa manyağa bak, sandalyesinden haaaart sesi eşliğinde kalktı, çatalını kaşığını fırlattı, tepsisini öteki tepsilerin üstüne vurarak koydu, kapıyı da çarpıp çıktı. tabi yemekhanede dumurlardan dumur beğenen bizlerin gözü önünde! aç kaldık ama akşama kadar dedikodusunu yapacak malzeme çıktı, iyi oldu :))
bugün: pürçük hanım'ın son numarası: gariban muhasebeciyi skype listesinde engellemiş!!! alooo, iş için kullanılıyo o program hanımefendiiiiiiiiii, hiçbirimiz sizin arkadaşınız değiliz ama hepimiz aynı ortamda ve ne yazık ki sizinle konuşarak çalışmak zorundayız. akıllı ol lan biraz! tövbe tövbeeee... elimden bi kaza çıkacak. bu sabah sataşmaya başladım :))) allah sonumuzu hayretsinnnnnnn...
tersine evrim, pamuk şekerden hırta adım adım...
22/5/2009 · Kategori: ömür törpüleri
insanlıktan çıkıyorum, bunu iyice anladım. telefon adabından nasibini alamamış ahşaplar beni sonunda yoldan çıkardı. gerçi tam anlamıyla yoldan çıkmadım, hala insan gibi başlayıp görüşmenin gidişatına göre hırlayarak bitiriyorum, ama bu gidişle alo ya da efendim yerine haaa diye açmaya başlayacağım! bi arkadaşım anlatmıştı, yemek yerken karşı masada oturan adamın telefonu çalmış. adam telefonu "haa?" diye açmış, sonra da
- .....
- haaaa?
- ....
-ha!
- .....
- ha haaa
kapatana kadar 3 dakika falan sadece haa diyerek anlaşmış! ha ayı ha, demiştim duyduğumda. rabbim kınadığını başına vermeden canını almaz derler, korkarım yavaş yavaş ayıya evrileceğim ve ben de hayatımın kalanını haalayarak geçireceğim!
sekreterimiz çıkarıldığından beri malumunuz telefonlar kıvırcık ve bana patlamış durumda. gün boyunca satınalmadan depoya, üretimden muhasebeye her departmana gelen aramalara biz cevap veriyoruz. bıktım bıktım! gümrükçü her gün en az 5 defa finansı arar, bilmem ne döküm depoyu falanca kauçuk muhasebeyi, zart şirketi beni, zurt şirketi kıvırcığı, karısı ar-ge mühendisini (750 sakin anlatmadan sonra en sonunda "hanımefendi, daha önce de söyledim ya size, s.. beyin dahili numarası 130 kendiniz de tuşlayarak ulaşabilirsiniiiiğğzzzz!" diye gürlediğimden beri kurtulduk bu arkadaştan), annesi ve ablası patronu!
arayan tüm develerin içinde, en çok ama en çok bu sondaki ikiliye gıcığım. sonunda halet-i ruhiyemi saklamayı bırakıp, (utanarak söylüyorum) ısıran ses tonumla konuşmaya başladığımdan beri annesini biraz tırsıtmayı başardım, ablası bu aralar pek aramıyor zaten. aramızdaki muhtelif görüşme örneklerine hep beraber bakalım.
Zzrrrr...
- efendim?
- f.. orda mı?
- efendimmm?
- f.. orda mı?
- hangi f.. hanımefendi? (fabrikada da bi f.. ustamız var da)
- şirketin sahibi olan, patron yani
- (yuh lan, görgüsüz karı) kim arıyor?
- ben annesiyim
- (hııı, büyük marifet) bi dk, bağlıyorum... (r tuşuna bas, aktar, kapat) ben senin ağz...
Zzrrrrrrrr....
- efendim?
- f.. geldi mi bugün?
- hangi f.. hanımefendi? (gıcıklık değil mi ulan)
- patron olanı
- kim arıyor?
- hala tanımadın mı hah hah hah ha ben annesiyimmm
- tanımadım hanımefendi (hırlamaya başlayarak)
- gıyk!
- bağlıyorum... (r tuşuna bas, aktar, kapat) ben senin ağz... Zrrr Zrrr ayyy adam açmamış telefonu yaa, öfff , aloo
- f.. açmadı
- o zaman gelmemiştir hanımefendi (hırlamaya devam)
- nerde ki?
- bilemiyorum!!!
- ne zaman gelir? size söylemedi mi?
- bilmiyorum hanımefendi, sekreteri değilimmm! (hırlamayı kestim, ısırıyorum)
- gıyk!
- ....
- ee, tamam kızım, sağol. çat. düt düt düt düüüüttt...
benzeri muhtelif görüşmeler yapıldıktan sonra
Zrrr...
- efendim
- f.. gelmedi mi, odasını aradım açmadı?
- açmadıysa gelmemiştir hanımefendi hırrrrr (sesini duymak istememiştir be kadın, bıkmıştır 40 yaşında adam aranmaz ki hergün hergün...)
- nasıl yaniii?
- gelmediyse odasında da olamaz, odasında değilse telefonu açamaz, yani açmadıysa gelmemiştir hanımefendi! (bariz ısırıyorum artık, tek kolu ön dişlerimin arasına sıkışmış sallanıyor)
- ee... mmm... şeyy..
- .....
- peki ne zaman gelir?
- hanımefendi, ben ne bulunduğum yerden geldiğini görebilirim ne de ne zaman geleceğini bilebilirim!
- gıykh!...
- .....
- eee.... şey... evde kalmış müdür orda mı, onunla görüşsem?
- üfff... burda! (r tuşuna bas, aktar, kapat)evet, kadına sonunda üfff dedim. bu ne be, bıktım ya. yaşlıya hürmet duygusu falan kalmadı vallahi, parayı bulunca bi b*k oldum sanan görgüsüzlere yaşlı da olsalar tahammül edemiyorum. hangi f... diye sorana patron olan denir mi ya? sen onun annesi de olsan, burası iş yeri, f.. orda mı denmez, f.. bey denir bu bir, müsaitse görüşebilir miyim diye sorulur bu da iki. n-1'e kadar görgü kurallarını saydıracak bana sinir kadın! dün de şirkete geldi kızıyla, faksa gidiyordum merdivende gördüm , aha, dedim içimden, kesin bu dilber hala modeli boneli uyuz anası yanındaki de bacısı. bilmişim! yanlarından geçerken yüzüne öyle bi baktım ki, telefonda hırlayanın ben olduğumu anlamıştır, helaya kadar tüm şirketi incik cincik gezdiler ama bizim tarafa geçmediler hiç. heheheheh